Στο επίκεντρο της Τακτικής Συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Χαλκιδέων της 13ης Μαΐου 2026, τέθηκε το κρίσιμο ζήτημα της εργασιακής ανασφάλειας των εργαζομένων στις κοινωνικές δομές του Δήμου, με αφορμή το ψήφισμα στήριξης των εργαζομένων σε Παιδικούς Σταθμούς, Κέντρα Κοινότητας, ΚΔΑΠ, ΚΔΑΠ ΜΕΑ, Συσσίτια και Κοινωνικά Παντοπωλεία.
Για τη Λαϊκή Συσπείρωση, το ζήτημα δεν είναι απλώς τυπικό ή διαδικαστικό, αλλά βαθιά πολιτικό και ταξικό.
Οι υπόλοιπες παρατάξεις του Δημοτικού Συμβουλίου περιορίστηκαν σε μια προσέγγιση που, αν και υποστηρικτική στα λόγια, απέφυγε τη σύγκρουση με την ουσία της πολιτικής που γεννά την ανασφάλεια.
Η παρέμβαση της Λαϊκής Συσπείρωσης: Καμία ομηρία-μόνιμη δουλειά, Τώρα!
Η Γρανέτα Τσιβίκα δημοτική σύμβουλος της Λαϊκής Συσπείρωσης, αποκάλυψε πως η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν εργαζόμενοι και λαϊκές οικογένειες δεν είναι τυχαία, αλλά συνειδητή επιλογή των κυβερνήσεων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διοχετεύουν δις ευρώ στην πολεμική οικονομία σε βάρος των λαών και των αναγκών τους.
1. Τέρμα στην εμπορευματοποίηση της πρόνοιας: Καταγγέλλουμε τη λογική που θέλει την κοινωνική μέριμνα να εξαρτάται από «προγράμματα με ημερομηνία λήξης» (ΕΣΠΑ). Η πρόνοια δεν είναι εμπόρευμα και οι εργαζόμενοι δεν είναι αναλώσιμοι «αριθμοί» κονδυλίων.
2. Κατάργηση των υποχρεωτικών εφέσεων:Απαιτούμε την άμεση απόσυρση της διάταξης Βορίδη που επιβάλλει τις εφέσεις, μετατρέποντας τους Δήμους σε διώκτες των υπαλλήλων τους.
3. Μονιμοποίηση χωρίς όρους: Οι εργαζόμενοι στις κοινωνικές δομές καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Η μόνη λύση είναι η μετατροπή όλων των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, χωρίς την απειλή της απόλυσης ή της επαναπροκήρυξης των θέσεων.
4. Κρατική χρηματοδότηση: Διεκδικούμε τη διασφάλιση της λειτουργίας όλων των κοινωνικών δομών απευθείας από τον κρατικό προϋπολογισμό. Δεν δεχόμαστε τη λογική της «ανταποδοτικότητας» που φορτώνει τα βάρη στις πλάτες των λαϊκών οικογενειών της Χαλκίδας.
Η Λαϊκή Συσπείρωση καλεί τους εργαζόμενους και τον λαό της πόλης σε κοινό αγώνα. Δεν αρκούν τα ευχολόγια και τα τυπικά ψηφίσματα. Χρειάζεται σύγκρουση με την πολιτική που θεωρεί το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία «δημοσιονομικό κόστος». Θα συνεχίσουμε να είμαστε η φωνή της αλήθειας μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο.
