Στο πρώτο μέρος της συνέντευξής του στο ExpressEvia, ο Βαγγέλης Αγγέλου γύρισε πίσω στη διαδρομή του… στην αγάπη που τον έφερε στο μπάσκετ, στους ανθρώπους που τον δίδαξαν και στα λάθη που σήμερα αναγνωρίζει.
Στο δεύτερο μέρος, η συζήτηση επιστρέφει στο παρόν και στον Αστέρα Αλιβερίου. Ο έμπειρος προπονητής εξηγεί τι τον έπεισε να αναλάβει την ομάδα, πώς θέλει να τη χτίσει για τις απαιτήσεις της National League 1 και γιατί θεωρεί ότι το μεγαλύτερο βήμα δεν θα γίνει μόνο στο παρκέ. Θα γίνει όταν το Αλιβέρι αγκαλιάσει αυτή την προσπάθεια και τα παιδιά του αποκτήσουν έναν δρόμο μέσα από το μπάσκετ.
Πώς έφτασε στον Αστέρα Αλιβερίου, o Αγγέλου
Η συνεργασία του με τον Αστέρα δεν ξεκίνησε ως ένα προδιαγεγραμμένο επόμενο βήμα. Ο Αγγέλου περιγράφει μια περίοδο κατά την οποία είχε απομακρυνθεί ψυχικά από ορισμένες πλευρές του επαγγελματικού μπάσκετ. Είχε σκεφτεί άλλους δρόμους και είχε δεχτεί προτάσεις για διοικητικούς ρόλους, χωρίς να βρίσκει σε αυτές αυτό που αναζητούσε.
Η πρόσκληση από το Αλιβέρι ήρθε απροσδόκητα. Πήγε, συζήτησε με τους ανθρώπους της ομάδας και διέκρινε τη διάθεση να δημιουργηθεί κάτι με διάρκεια. Αυτό ήταν το στοιχείο που τον έπεισε να εμπλακεί.
Ο ίδιος ονομάζει την προσπάθεια «μπασκετική σπορά». Δεν περιγράφει μόνο τη συγκρότηση ενός ρόστερ. Μιλά για ένα εγχείρημα που θα κριθεί από το αν μπορεί να εμπνεύσει μικρά παιδιά, να φέρει κοντά ανθρώπους που δεν είχαν συνεργαστεί και να δώσει στον σύλλογο αγωνιστική ταυτότητα.
Έθεσε, μάλιστα, έναν ορίζοντα δύο ετών για την αξιολόγηση της προσπάθειας: τι μπορούν να προσφέρουν οι άνθρωποι που συμμετέχουν, πόση αντοχή έχουν και ποια βάση μπορεί να αποκτήσει ο Αστέρας.
«Ήταν ξαφνικό. Έτσι; Όλα αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια που ασχολήθηκα με το επαγγελματικό μπάσκετ, εγώ είχα μια αποστροφή. Δηλαδή δεν ήμουν συνδεδεμένος σε κοινωνικό επίπεδο με τους ανθρώπους που ασχολούνται με το μπάσκετ, είτε γιατί είχαμε διαφορά ηλικίας είτε γιατί είχαμε χαώδη διαφορά φιλοσοφίας. Δηλαδή το μπάσκετ τα τελευταία χρόνια που ασχολήθηκα στην επαρχία και ασχολήθηκα σχεδόν σε όλα τα μέρη της Ελλάδος, οι άνθρωποι είχαν μια ανασφάλεια ή μια όχι τόσο εμπειρία περί το τι είναι το άθλημα αυτό. Οπότε κάποια στιγμή κάθισα λίγο πίσω σε αυτό το πράγμα και δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ.
Και μετά, όταν σκεφτόμουνα τι μπορώ να κάνω, ήρθαν και υπάρχουν κάποιες προτάσεις να ασχοληθώ στο μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο, στο διοικητικό επίπεδο. Εκεί πάλι δεν μου άρεσε γιατί το διοικητικό επίπεδο έχει σχέση με άξονα το οικονομικό. Το οικονομικό δεν μπορείς να το προσαρμόσεις στον αθλητισμό. Εγώ ήμουν ένα παιδί μέσα από το γήπεδο και μέσα από την πρωτογενή ενασχόληση με το μπάσκετ. Και σε όλο αυτό το αδιέξοδο σκεφτόμουν να πάω λίγο στην Αμερική που είναι ο αδερφός μου να ασχοληθώ.
Πήγα στην Αφρική, που ασχολήθηκα με την πρωταθλήτρια Αιγύπτου για να δω το πρωτογενές ταλέντο εκεί των Αφρικάνων που ασχολούνται με τα ομαδικά αθλήματα. Και κάποια στιγμή όταν πήγα να πάρω κρέας εκεί που μένω στον Γαράζοβα ας πούμε, ο αδερφός του κρεοπώλη μου είπε ότι στο Αλιβέρι χρειάζονται τη βοήθειά σου, ας πούμε, σε κάτι να τους πεις. Εντάξει, εγώ πιστεύω στο ότι πρέπει να είσαι ανοιχτός για να μιλάς με ανθρώπους. Ε, πήγα στο Αλιβέρι, συζητήσαμε. Ασχολήθηκε ένας καινούργιος άνθρωπος που είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα και στα καλά του και στα άσχημά του. Είναι, έχει μια αλήθεια που την αναγνωρίζεις και κάποια στιγμή είδα μια δίψα να κάνει κάτι.
Και τότε είπα στον εαυτό μου οκ, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια μπασκετική σπορά που στην ουσία θα ήταν και ένα και ένα πείραμα για μένα, για να δω ότι όλο αυτό το απόσταγμα της εμπειρίας, πώς μπορεί πρώτον να συνδεθεί με ανθρώπους που δεν ξέρεις. Δεύτερον, πώς μπορεί να εμπνεύσει το μπάσκετ μικρά παιδιά. Και τρίτον, αν μπορεί να διακριθεί. Με παίκτες που δεν πιστεύουν οι άλλοι ότι μπορεί να παίξει, να που μπορούν, δεν μπορούν να παίξουν. Ε και ξεκινήσαμε μια προσπάθεια. Εμείς το λέμε αυτό μπασκετική σπορά. Έχει διάρκεια δύο χρόνων ας πούμε, οπότε θα γίνει μια αξιολόγηση σε όλους μας. Τι αντοχές και τι μπορεί να κάνει ο καθένας. Μέχρι τώρα νομίζω ότι το πρόσημο είναι θετικό.»
Το πραγματικό «άλμα» δεν μετριέται μόνο με κατηγορίες
Η άνοδος του επιπέδου ανεβάζει τον πήχη στο παρκέ. Ο Αγγέλου, ωστόσο, δίνει διαφορετικό ορισμό στη λέξη «άλμα».
«Ο Αστέρας θα κάνει το άλμα όταν η περιοχή καταλάβει ότι χρειάζεται το μπάσκετ», τονίζει. Πιστεύει ότι στις μικρές πόλεις ο αθλητισμός μπορεί να προσφέρει στα παιδιά έναν στόχο και έναν χώρο όπου θα μεγαλώνουν με συνεργασία, πρόγραμμα και όνειρα.
Για να συμβεί αυτό, δεν αρκεί να κερδίζει η ανδρική ομάδα. Χρειάζεται η κοινωνία να αισθανθεί ότι ο σύλλογος της ανήκει. Χρειάζεται να εμπιστευτεί την προσπάθεια, να στηρίξει τους ανθρώπους της και να δει τι μπορεί να προσφέρει στα παιδιά της περιοχής.
Εδώ ο Αγγέλου γίνεται ιδιαίτερα αιχμηρός. Μιλά για την εσωστρέφεια, τη ζήλια και το κουτσομπολιό που μπορούν να δυσκολέψουν μια συλλογική προσπάθεια σε μια μικρή κοινωνία. Δεν παρουσιάζει τον Αστέρα ως μια ομάδα που έχει ήδη κερδίσει αυτή τη μάχη. Λέει καθαρά πως πρέπει ακόμη να την κερδίσει, με συνέπεια και καθημερινή δουλειά.
«Στην εκδήλωση που κάνανε όταν τελείωσε το πρωτάθλημα, είχαμε πει κάτι και νομίζω είπα κι εγώ κάτι. Ο Αστέρας θα κάνει το άλμα, που εκεί δεν είμαι τόσο αισιόδοξος, όταν η περιοχή που κάνει αυτό το άλμα καταλάβει ότι χρειάζεται το μπάσκετ η περιοχή, δηλαδή η ζωή στις μικρές πόλεις είναι γκρίζα, έχει αγώνα, καθημερινό μόχθο, πρόγραμμα και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Τη χαρά σε ένα μικρό τόπο τη δίνουν τα παιδιά. Η προσπάθεια που κάνει η διοίκηση του Αστέρα και ο πρόεδρος προσωπικά είναι να βάλει τη χαρά μέσα από το μπάσκετ στην περιοχή.
Αν η περιοχή καταλάβει και νιώθει ότι χρειάζεται αυτό το άθλημα οργανωμένα ώστε να δίνει στην παιδιά, στα παιδιά όνειρο, στόχο και έναν τρόπο να μεγαλώνουν χωρίς το γκρίζο που υπάρχει γύρω τους, τότε ο Αστέρας θα έχει κάνει το άλμα. Αυτή τη μάχη ο Αστέρας δεν την έχει κερδίσει. Γιατί στις μικρές πόλεις υπάρχει η εσωστρέφεια, η ζήλια, το κουτσομπολιό και το φτιάχνουμε εχθρούς ας πούμε. Ο Αστέρας και ο κάθε Αστέρας σε κάθε μικρή περιοχή, θα κερδίσει αυτή τη μάχη μόνο αν συνθέσει αυτές τις αντιθέσεις και μόνο αν εμπνεύσει και με καθημερινή δουλειά, όσο αντέχει η διοίκηση και όσο αντέχει ο πρόεδρος και οι άνθρωποι που είναι γύρω του, να πολεμάνε αυτόν τον εχθρό που πίστεψέ με, είναι πάρα πολύ δύσκολος στις μικρές περιοχές. Το κουτσομπολιό και τα φαντάσματα που βλέπει κάποιος είναι, είναι δύσκολο.»
National League 1: Η πρόκληση για έναν Αστέρα με ντόπια βάση
Η παρουσία του Αστέρα Αλιβερίου στη National League 1 ανεβάζει τις απαιτήσεις. Απέναντι σε συλλόγους με μεγαλύτερη εμπειρία και ισχυρότερα μπάτζετ, η ομάδα του Βαγγέλη Αγγέλου καλείται να δείξει ότι μπορεί να παραμείνει ανταγωνιστική χωρίς να χάσει τη σύνδεσή της με την περιοχή.
Ο προπονητής του Αστέρα αντιμετωπίζει αυτή τη συνθήκη ως πρόκληση. Εξηγεί ότι η προσπάθεια ξεκίνησε δίνοντας χώρο στα παιδιά του Αλιβερίου, επεκτάθηκε σε αθλητές της Εύβοιας και ενισχύθηκε με παίκτες από άλλες πόλεις. Το ζητούμενο είναι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι να γίνουν ομάδα.
«Αυτό που θέλουμε είναι να είμαστε ανταγωνιστικοί», λέει. Δεν δεσμεύεται για συγκεκριμένη θέση ούτε παρουσιάζει την άνοδο ως αυτονόητη συνέχεια. Αναγνωρίζει την απειρία, τους σοβαρούς τραυματισμούς της προετοιμασίας και την ανάγκη να μάθει το σύνολο να αντιδρά σωστά όταν κάνει λάθη.
Για τον Αγγέλου, η National League 1 είναι μια απαιτητική αγωνιστική δοκιμασία. Είναι επίσης η ευκαιρία να φανεί αν ο Αστέρας μπορεί να χτίσει κάτι με διάρκεια: μια ομάδα που θα διεκδικεί αποτελέσματα σήμερα και θα ανοίγει δρόμο για τα παιδιά που έρχονται από πίσω.
«Αυτό είναι πρόκληση. Αυτό που σου είπα προηγουμένως, δηλαδή, ότι αυτό, είναι το πείραμα το δικό μας. Καταρχάς από, από την πρώτη μέρα που ασχοληθήκαμε με αυτή την προσπάθεια, είπαμε σε όποιο παιδί θέλει στο Αλιβέρι να έρθει να το προσπαθήσει. Προσπαθούμε να του δείξουμε τον δρόμο σε διαφορετικούς τομείς, δηλαδή στο πώς θα φτιάξει το σώμα του, στο πώς θα κοιμηθεί, στο πώς θα δουλέψει με, με, με καταπόνηση τόσο σωστή ώστε να μην έχει τραυματισμούς, στο αν έχει τραυματισμό, πώς θα έχει την καλύτερη ιατρική κάλυψη, το πώς θα φάει, το πώς θα βοηθηθεί στο σχολείο, το πώς, πώς όλα αυτά τα πράγματα. Το ένα πράγμα λοιπόν που κάναμε αυτό με τα παιδιά του Αλιβερίου. Μετά το δεύτερο πράγμα που κάναμε με τα παιδιά της περιοχής της Εύβοιας. Δηλαδή ό,τι κάνετε και εσείς με το site, ας πούμε, απευθυνόμαστε στο πρωτογενές κοινωνικό σύνολο. Και το δεύτερο πράγμα φέραμε απ’ έξω, δηλαδή από άλλες πόλεις, παιδιά που ζητάγανε να, να έχουν μια οργανωμένη προπόνηση ώστε να φτιάξουμε ένα μείγμα φιλοδοξίας και διαφορετικότητας ως προς τη σύνθεση και να δούμε αυτό, τι καρπό θα βγάλει. Ξεκίνησε η σεζόν με είχαμε τρεις, τέσσερις πολύ σοβαρούς τραυματισμούς. Αυτό συμβαίνει. Αυτό που θέλουμε είναι να είμαστε ανταγωνιστικοί. Και το άλλο πράγμα που θέλουμε είναι στο λάθος ή στην αστοχία που θα έχουμε να μην απογοητευτούμε. ΄Ωστε αυτό να το παίρνουμε σαν μάθημα για να κάνουμε το επόμενο βήμα. Και σε αυτό δεν είμαστε καλοί ακόμα. Υπάρχει απειρία. Ελπίζω σε αυτή την πορεία να μας δώσει ο Θεός τη δύναμη να είμαστε αξιοπρεπείς πρώτα με τον εαυτό μας και δεύτερον με τη δύναμη που χρειαζόμαστε.»
«Δε νομίζω να χρειάζεται η δέσμευση. Δηλαδή είναι σαν να μου λες, τώρα που είσαι μαμά, μπορείς να δεσμευτείς ότι τα παιδιά σου θα γίνουν επιχειρηματίες και θα γίνουν επιστήμονες; Εσύ κάνεις ένα καθημερινό αγώνα. Καταρχάς δε δέχομαι επ ουδενί, το όνομα αυτό που λέει κάποιος, Βαγγέλης Αγγέλου, μου το λένε στο Αλιβέρι και τρελαίνομαι.
«Θέλω να κυριαρχεί το εμείς»
Όταν καλείται να δεσμευτεί για το πού θα φτάσει ο Αστέρας, ο Αγγέλου αρνείται να δώσει μια εύκολη υπόσχεση. Η πορεία μιας ομάδας, εξηγεί, δεν είναι έργο ενός προπονητή ούτε μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στο όνομά του.
Μιλά με σεβασμό για τον πρόεδρο και τους ανθρώπους που προσπαθούν να εξασφαλίσουν πόρους και συνθήκες για την ομάδα. Αναγνωρίζει την πίεση που δέχονται και θεωρεί πως η μεταξύ τους σχέση πρέπει να στηρίζεται στη συνεννόηση.
«Να εξηγήσω κάτι πολύ απλό. Το μπάσκετ θα το παρομοιάσω με μια ναυτιλιακή εταιρεία. Δηλαδή εσύ δουλεύεις σαν πλήρωμα ενός καραβιού που όσο πιο σοβαρό είναι κάποιος σε επιλέγει. Άρα λοιπόν εμένα κάποια φορά, κάποια στιγμή, από τύχη, από κάποια ικανότητα, από κάποια χημική ιδιότητα, ενώθηκα με κάποιους ανθρώπους που με πήραν σε κάποια πληρώματα, κάποιες ομάδες. Εκεί έκανα ένα ταξίδι. Αυτό το ταξίδι, επειδή πέτυχε, δεν οφείλεται σε εμένα. Οφείλεται στη σύνθεση της ομάδας, αυτού που τη έφτιαξε και ο επιχειρηματίας και ο πρόεδρος και ο προπονητής και ο κόσμος που σου έδινε αναγνωρισιμότητα. Ε, κάποια στιγμή σαν αθλητής ανέβηκα σε κάποια πλοία που λεγόταν Ολυμπιακός, Πανιώνιος, Ηρακλής κτλ κτλ. Και εκεί απέκτησα μια αναγνωρισιμότητα. Αυτή την εμπειρία που πήρα από αυτά τα ταξίδια αργότερα σαν προπονητής προσπάθησα να τη φτιάξω. Να φτιάξουμε ένα δικό μας πλοίο, στην ΑΕΚ, όταν ήμουν έξι χρόνια μετά, σε άλλες ομάδες που ήμουνα. Τα ταξίδια τα δικά μου, τα προπονητικά, είχανε τριάντα με σαράντα τοις εκατό επιτυχία και εξήντα αποτυχία. Αυτό διαμόρφωσε μια εμπειρία. Αυτή την εμπειρία λοιπόν χρησιμοποιείται και στο Αλιβέρι με έναν άνθρωπο που επέλεξε να χρησιμοποιήσει αυτή την εμπειρία κατά ένα μεγάλο ποσοστό και προσπαθούμε να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Θα ήθελα να κυριαρχεί το εμείς σε αυτό. Τώρα ο πρόεδρος, επειδή είναι το αφεντικό σε αυτή την προσπάθεια, είναι τι να πω…ας πούμε, είναι σαν τον ήλιο. Ξέρεις, όσο πιο κοντά πας μπορεί να πάθεις έγκαυμα και όταν κάθεσαι στη σωστή απόσταση σε ζεσταίνει. Οπότε πρέπει πρώτα να φτιάξουμε τη σχέση μαζί του και να καταλάβει αυτός τι του δίνουμε εμείς, και εμείς να καταλάβουμε ότι λειτουργεί, ας πούμε, με παράλληλες λίστες. Σε αυτή τη δύσκολη κοινωνική ζωή προσπαθεί να βρει χρήματα, προσπαθεί να βρει συνθήκες για αυτή την ομάδα και πίστεψέ με πολλές φορές πάθαινε, όπως μου είπε και η σύζυγός του overload, δηλαδή μπλοκάρει. Οπότε και αυτή η σχέση με τους ανθρώπους της διοίκησης θα πρέπει να είναι όπως είναι με την ομάδα, δηλαδή να συνθέτει αντίθετα, αλλά πάνω απ’ όλα να είναι ο σεβασμός.»
«Θα ήθελα να κυριαρχεί το “εμείς”», τονίζει. Αυτή είναι η φράση που συνοψίζει το σχέδιό του… ένας Αστέρας που θα ανήκει συναισθηματικά σε περισσότερους ανθρώπους και θα έχει λόγο ύπαρξης πέρα από την επόμενη νίκη.
Όταν ρωτήθηκε τι τον κρατά «πεινασμένο», ο Αγγέλου δεν μίλησε για τίτλους ή για την ανάγκη να αποδείξει κάτι. Είπε πρώτα ότι δεν το είχε σκεφτεί έτσι, το μπάσκετ είναι αυτό που έμαθε να κάνει και παραμένει η «καψούρα» του.
Αυτό που αναζητά πλέον είναι το μέτρο…Να συνεχίσει να προσφέρει χωρίς η δουλειά να απορροφά όλη του τη ζωή. Στο Αλιβέρι, το κίνητρό του είναι να πετύχει η προσπάθεια συλλογικά, να κυριαρχήσει το «εμείς» και να ανοίξει δρόμος για τα παιδιά που έρχονται πίσω.
«Νομίζω εθισμός σημαίνει ότι έμαθες αυτό. Θα προσπαθούσα αυτό που θα ήθελα από εμένα που δεν το έχω καταφέρει, που με κράζει η γυναίκα μου για παράδειγμα, είναι αυτό το μέτρο, βρε παιδί μου.»
Αυτό το μέτρο… Δηλαδή ότι, ρε γαμώτο, σε αυτή την ηλικία μη δουλεύεις όπως δούλευες ή μην αφοσιώνεσαι εγκεφαλικά και σωματικά όπως το έκανες τα πρώτα σου χρόνια και προσπάθησε να είσαι λίγο πιο ώριμος σαν σύζυγος, αδερφός, πατέρας, παππούς, φίλος, ώστε να μπορέσεις να βοηθήσεις όπως σε βοηθήσαμε.
Αυτό είναι το μέτρο που σου λέω. Καταρχάς αν καταφέρω με μένα να μη μεταφέρω αυτό, αυτή την προσπάθεια του Αλιβερίου πάνω σε μένα αλλά πάνω σε όλους μας, νομίζω θα έχω συμβάλει στην επιτυχία αυτού του εγχειρήματος. Δηλαδή αν, αν μπορέσουμε να καταφέρουμε να πούμε… τώρα γνωρίζω κάποιους πολύ σημαντικούς ανθρώπους στο Αλιβέρι, που με έχουν συγκινήσει με την βοήθειά τους. Δηλαδή αν καταφέρω ή αν καταφέρουμε όλοι να κάνουμε τον Αστέρα μια πολυμετοχική συναισθηματική εταιρεία, νομίζω θα έχει πετύχει αυτό που θέλει ο πρόεδρος.»
Οι τραυματισμοί και το φιλικό της προετοιμασίας
Η προετοιμασία επηρεάστηκε από σοβαρούς τραυματισμούς. Ερωτηθείς για το φιλικό στο οποίο σημειώθηκαν, ο Αγγέλου αναφέρει ότι υπήρξε αυξημένη επιθετικότητα από μεμονωμένους αθλητές του αντιπάλου και ότι η πλευρά του Αστέρα αντέδρασε συναισθηματικά.
Ταυτόχρονα, αποφεύγει να παρουσιάσει τον τραυματισμό ως γεγονός με μία και μοναδική αιτία. Επισημαίνει ότι στα φιλικά της προετοιμασίας η ένταση συχνά ανεβαίνει και ότι οι τραυματισμοί αποτελούν μέρος της ζωής των αθλητών.
Η τοποθέτησή του δεν σβήνει το αγωνιστικό κόστος για τον Αστέρα. Δείχνει, όμως, πού θέλει να στρέψει πλέον την προσοχή της ομάδας: στην αποκατάσταση των παικτών και στη δουλειά που πρέπει να συνεχιστεί.
<<Παράπονο. Εντάξει, ο τραυματισμός καταρχάς χρειάζεται για να γίνει ένας τραυματισμός υπάρχουν αρκετές παράμετροι. Πάντα τα φιλικά της προετοιμασίας έχουν μια υπερβάλλουσα δύναμη. Εμείς παίζαμε με έναν αντίπαλο που είναι παραπάνω κατηγορίας. Υπήρχε όντως από κάποιους μεμονωμένους αθλητές μια αυξημένη επιθετικότητα. Έγινε, προκάλεσε ένα έντονο στρες που το θυμικό λειτουργούσε περισσότερο. Συμβαίνει αυτό. Ας πούμε, ο Κωνσταντέλιας, ένα στέλεχος ας πούμε που ένα αστέρι ας πούμε του ελληνικού ποδοσφαίρου έπαθε χιαστό ας πούμε. Υπάρχουν αρκετοί αθλητές που έχουν τραυματιστεί σε όλα τα επίπεδα. Τραυματίστηκε ο Ναν, ο Χέιζ, ο Μιλουτίνοφ, ο δεν ξέρω γω. Ο τραυματισμός είναι κομμάτι της ζωής του αθλητή. Εμάς η αιτία που έγινε ήτανε αυτό το φιλικό. Εντάξει, υπήρχε μια συναισθηματική αντίδραση νομίζω από πλευράς μας. Θα έλεγα ότι έχει και λογική, αλλά αυτά συμβαίνουν. Δε θεωρώ ότι θα έπρεπε να κάνει κάτι η ΑΓΕΧ ας πούμε και να πει τι να πει τώρα να απολογηθεί η ΑΓΕΧ για την μια αντίδραση ενός αθλητή της αυτούσιου που τον έχει. Τι να πει; Εντάξει, μπορεί να εκφράσει τη λύπη της, αλλά επίσημα δε νομίζω να χρειαζόταν. ΟΚ, θα μπορούσε να αλλά εντάξει, συνεχίζουν αυτοί, συνεχίζουμε κι εμείς. Μακάρι επειδή είναι μια ομάδα της περιοχής να κάνει, να έχει θετικό πρόσημο η προσπάθειά της ώστε γιατί όχι να βρουν παιδιά και δρόμο μέσα και από την προσπάθεια της ΑΓΕΧ.>>
Η Εύβοια μπορεί να κερδίσει περισσότερα
Στο τέλος της συζήτησης, ο Αγγέλου ανοίγει το κάδρο πέρα από το Αλιβέρι. Πιστεύει ότι ο αθλητισμός μπορεί να βοηθήσει την Εύβοια να αναδείξει παιδιά με ταλέντο και να ενώσει ανθρώπους που σήμερα εργάζονται σε ξεχωριστές προσπάθειες.
Δεν παρουσιάζει αυτή την προοπτική ως κάτι εύκολο ή άμεσο. Ζητά συνεργασία ανάμεσα σε συλλόγους, ανθρώπους που επενδύουν στον αθλητισμό και τοπικούς φορείς. Χωρίς αυτή τη σύνθεση, φοβάται πως το όραμα θα παραμένει μακρινό.
<<Αλήθεια είναι αυτό. Αυτό είναι πρόκληση. Αυτό που σου είπα προηγουμένως, δηλαδή ότι αυτό είναι το πείραμα το δικό μας. Καταρχάς από, από την πρώτη μέρα που ασχοληθήκαμε με αυτή την προσπάθεια, είπαμε σε όποιο παιδί θέλει στο Αλιβέρι να έρθει να το προσπαθήσει. Προσπαθούμε να του δείξουμε τον δρόμο σε διαφορετικούς τομείς, δηλαδή στο πώς θα φτιάξει το σώμα του, στο πώς θα κοιμηθεί, στο πώς θα δουλέψει με, με, με καταπόνηση τόσο σωστή ώστε να μην έχει τραυματισμούς, στο αν έχει τραυματισμό, πώς θα έχει την καλύτερη ιατρική κάλυψη, το πώς θα φάει, το πώς θα βοηθηθεί στο σχολείο, το πώς, πώς όλα αυτά τα πράγματα. Το ένα πράγμα λοιπόν που κάναμε αυτό με τα παιδιά του Αλιβερίου. Μετά το δεύτερο πράγμα που κάναμε τα παιδιά της περιοχής της Εύβοιας. Δηλαδή ό,τι κάνετε και εσείς με το site, ας πούμε, απευθυνόμαστε στο πρωτογενές κοινωνικό σύνολο. Και το δεύτερο πράγμα φέραμε απ’ έξω, δηλαδή από άλλες πόλεις, παιδιά που ζητάγανε να, να έχουν μια οργανωμένη προπόνηση ώστε να φτιάξουμε ένα μείγμα φιλοδοξίας και διαφορετικότητας ως προς τη σύνθεση και να δούμε αυτό τι καρπό θα βγάλει. Εεε ξεκίνησε η σεζόν με, με είχαμε τρεις, τέσσερις πολύ σοβαρούς τραυματισμούς. Αυτό συμβαίνει. Αυτό που θέλουμε είναι να είμαστε ανταγωνιστικοί. Και το άλλο πράγμα που θέλουμε είναι στο λάθος ή στην αστοχία που θα έχουμε να μην απογοητευτούμε. Δηλαδή ώστε αυτό να το παίρνουμε σαν μάθημα για να κάνουμε το επόμενο βήμα. Και σε αυτό δεν είμαστε καλοί ακόμα. Υπάρχει απειρία. Ελπίζω σε αυτή την πορεία να μας δώσει ο Θεός τη δύναμη να είμαστε αξιοπρεπείς πρώτα με τον εαυτό μας και δεύτερον με τη δύναμη που χρειαζόμαστε.>>
<<επειδή ζούμε σε δύσκολες εποχές και όλα τα πράγματα μετριούνται αυτή τη στιγμή με χρήμα ή μάλλον με καύσιμο, με ενέργεια. Μπορεί ο αθλητισμός να βοηθήσει την Εύβοια. Μπορεί ο αθλητισμός να βοηθήσει ένα πολιτικό ώστε να βοηθήσει την Εύβοια. Μπορεί ο αθλητισμός να πάρει από τις οικογένειες παιδιά που έχουν ένα ιδιαίτερο ταλέντο και να το αναδείξει. Και εγώ θα έλεγα ότι όπως βρέθηκε ο Παναγιώτης ο Σκαφιδάς που κάνει μια προσπάθεια, ο Νίκος ο Οικονόμου εδώ, πάρα πολλοί άνθρωποι που επενδύουν στον αθλητισμό. Αν αυτοί οι άνθρωποι καταφέρουν και ενωθούν σε επίπεδο αθλητικής συνεργασίας, ναι, η Εύβοια μπορεί να φτιάξει κάτι. Και αν βρούμε ένα πολιτικό ή κάποιους πολιτικούς ή κάποιους δημάρχους να ξεφύγουν από τα όρια του καθωσπρεπισμού ή της ανασφάλειας ή του φόβου ή του πολιτικού οφέλους. Αν καταφέρουν να δώσουν και να στηρίξουν κάποιες προσπάθειες, νομίζω ότι η Εύβοια ναι, μπορεί κάτι να κάνει, αλλά αυτό το βλέπω πάρα πολύ μακρινό.>>
Για τον Αστέρα, ο προορισμός είναι πιο συγκεκριμένος. Να σταθεί στη National League 1, να γίνει καλύτερη ομάδα και να αφήσει μια διαδρομή ανοιχτή για όσους ακολουθούν.
«Ο προορισμός είναι να χτιστεί η γέφυρα για τα παιδιά που έρχονται από πίσω», λέει ο Αγγέλου. Αν αυτή η γέφυρα χτιστεί, ο Αστέρας θα έχει πετύχει κάτι μεγαλύτερο από μια καλή θέση στη βαθμολογία.
<<Σε αυτό το πλοίο που κάποια στιγμή που δεν είναι δικό μου, ούτε το πλήρωμα είναι δικό του, αλλά μου έχουν πει να το οδηγήσω σε αχαρτογράφητα νερά προς το παρόν, να μην, να πάει στον προορισμό του. Ο προορισμός είναι να χτιστεί η γέφυρα για τα παιδιά που έρχονται από πίσω και να δουν ότι ο αθλητισμός μπορεί να είναι ένα εφόδιο στη προσωπική τους διαδρομή και τη σχολική και την κοινωνική μετέπειτα.>>
Ο Βαγγέλης Αγγέλου έχει μάθει να ζει με την πίεση του αποτελέσματος. Στο Αλιβέρι, όμως, αναζητά κάτι που δεν χωρά σε ένα φύλλο αγώνα: να γίνει ο Αστέρας ομάδα ολόκληρης της πόλης και να ανοίξει δρόμο για τα παιδιά που ακολουθούν. Η National League 1 θα δείξει τις αγωνιστικές αντοχές του. Το πραγματικό αποτύπωμα αυτής της προσπάθειας θα φανεί όταν η μπάλα περάσει στα χέρια της επόμενης γενιάς.
