Αρκεί μια ψύχραιμη ματιά στα γεγονότα για να διαπιστώσει κανείς ότι η δημοτική παράταξη που ίδρυσε ο Θανάσης Μπουραντάς και σήμερα διοικεί τον Δήμο Κύμης – Αλιβερίου με δήμαρχο τον Νίκο Μπαράκο, έχασε σταδιακά τα ισχυρότερα στελέχη της και τώρα με τον τελευταίο να κλείνει την πόρτα, αποκόπτεται εντελώς από τις πολιτικές της ρίζες, οι οποίες εξακολουθούν να διαθέτουν σημαντικό αυτοδιοικητικό κεφάλαιο.
Δεν αναφερόμαστε σε αποχωρήσεις απλών υποψηφίων, αλλά σε ανθρώπους που πρωταγωνίστησαν στις εκλογικές νίκες του 2014, του 2019 και του 2023.
Βαριά ονόματα συνθέτουν την λίστα των αποχωρήσεων, που απομακρύνθηκαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Τη θέση όσων σήκωσαν επί χρόνια το πολιτικό βάρος της παράταξης καταλαμβάνουν σήμερα πρόσωπα που δεν δοκιμάστηκαν ποτέ στις μεγάλες μάχες της αυτοδιοίκησης, αλλά βρέθηκαν να απολαμβάνουν τους καρπούς κόπων άλλων. Η μέχρι σήμερα παρουσία τους δύσκολα μπορεί να συγκριθεί, τόσο ως προς την προσφορά όσο και ως προς την αυτοδιοικητική εμπειρία, με εκείνη των στελεχών που αποσύρθηκαν,.
Επί του παρόντος, ο Χρήστος Σαμαράς, πρώην Αντιδήμαρχος και πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής, από τα πλέον ισχυρά στελέχη της παράταξης στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2014, του 2019 και του 2023, φαίνεται πως έχει κλείσει οριστικά τον πολιτικό του κύκλο στην παράταξη. Η απομάκρυνσή του από την Αντιδημαρχία μετά τις εκλογές του 2023 την ώρα που εξακολουθεί να κουβαλά τις σκληρές συνέπειες της περιόδου που ήταν στη διοίκηση, έχοντας καταδικαστεί πρωτοδίκως σε ποινή τριών ετών με αναστολή, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί έντονο προβληματισμό στην τοπική κοινωνία, (που αντιλήφθηκε ορθά όπως αποδείχθηκε), αφού όντως σηματοδότησε την αρχή μιας οριστικής αποστασιοποίησης. Η δε ξεκάθαρη θέση του Χρήστου Σαμαρά προς τον δήμαρχο ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί θέση Αντιδημάρχου, πριν ακόμη του προταθεί, επιβεβαιώνει ότι η ρήξη δεν γεφυρώνεται.
Ο Χρήστος Σαμαράς προστίθεται πλέον δίπλα στους πρώην Αντιδημάρχους Γιάννη Μπενάκη και Δημήτρη Μούντριχα. Τρεις προσωπικότητες του δήμου, με πολλά κοινά στην πορεία τους. Στήριξαν την παράταξη, υπερασπίστηκαν τις επιλογές της, συνέβαλαν καθοριστικά στις εκλογικές της νίκες και βρίσκονται σήμερα εκτός διοίκησης, ενώ εξακολουθούν να δίνουν δικαστικές μάχες για υποθέσεις της περιόδου που άσκησαν διοίκηση.
Την ίδια ώρα, θέσεις-κλειδιά διαχειρίζονται πρόσωπα που δεν συμμετείχαν στη διαδρομή που οδήγησε την παράταξη στις εκλογικές της νίκες, που εξασφάλισαν τη δυναμική της «Συμπολιτείας» και αποτέλεσαν το πολιτικό σκαλοπάτι πάνω στο οποίο πάτησε η «Πορεία Δημιουργίας», αφήνοντας στο περιθώριο στελέχη με βαρύ αυτοδιοικητικό αποτύπωμα. Και εύλογα γεννάται το ερώτημα… αφού δεν αντικαταστάθηκαν από πρόσωπα με ίσες ή μεγαλύτερες δυνατότητες, μήπως αντικαταστάθηκαν απλώς από πρόσωπα περισσότερο διαχειρίσιμα;
Παράλληλα, επιβεβαιωμένες πληροφορίες δείχνουν ότι η δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται στον Χρήστο Σαμαρά. Ακόμη ένας εν ενεργεία Αντιδήμαρχος εμφανίζεται ιδιαίτερα προβληματισμένος από τον τρόπο λειτουργίας, διαχείρησης και τις επιλογές της δημοτικής αρχής, εντείνοντας ακόμη περισσότερο την εικόνα εσωτερικής αποσύνθεσης.
Αξίζει πραγματικά να γίνει μια αναδρομή στις προηγούμενες αποχωρήσεις από την παράταξη, αρχής γενομένης από τον Βαγγέλη Αμπελιώτη, βασικό συντελεστή της επικράτησης του Θανάση Μπουραντά το 2014 και μετά την εκλογική νίκη εντεταλμένο σύμβουλο για την προώθηση των συγχρηματοδοτούμενων έργων και τη διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση για έργα και δράσεις του Δήμου. Ήταν ο πρώτος που άνοιξε την πόρτα της εξόδου, μιλώντας δημόσια για ζήτημα αξιοπρέπειας και περιγράφοντας μια παράταξη όπου άνθρωποι με προσφορά «…χρησιμοποιούνται από και για την εξουσία» και αντιμετωπίζονται ως «πιονάκια στη σκακιέρα», ενώ οι μετέπειτα εξελίξεις μοιάζουν να επιβεβαιώνουν εκείνα τα συμπεράσματα και τις προειδοποιήσεις του Αμπελιώτη.
Την κούρσα εγκατέλειψαν με εμφανή κούραση και απογοήτευση από την παράταξη οι πρώην Αντιδήμαρχοι Γιάννης Κούκης με παραίτησή του το 2017, και απέχοντας από τις εκλογές του 2019 ο Γιάννης Μπενάκης και Δημήτρης Μούντριχας, καθώς και το 2023 ο Γιώργος Μπόκαρης.
Η ανεξαρτητοποίηση του Παναγιώτη Αναγνώστου έρχεται πριν από τις εκλογές του 2023 καθώς ξεκάθαρα είχε πολύ διαφορετικές απόψεις από την δημοτική αρχή σε θέματα διαχείρισης των οικονομικών και των ΑΠΕ αλλά και λόγω της έλλειψης του στοιχειώδους σεβασμού από άνθρωπο προς άνθρωπο.
Ακολουθεί η παραίτηση του αναπληρωτή δημάρχου και Αντιδημάρχου Οικονομικών Ιωάννη Πιλάτη, ο οποίος, κατά κοινή ομολογία, κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του Γιώργου Μπόκαρη και να επαναφέρει ισορροπία στα οικονομικά του Δήμου, έπειτα από πολλά χρόνια.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική της τακτικής της διοίκησης Μπουραντά – Μπαράκου υπήρξε και η απομάκρυνση του επί δύο θητείες Αντιδημάρχου Κύμης Αλέξανδρου Θεοδώρου, ενός από τους πρωταγωνιστές των εκλογών του 2014 και του 2019 και βασικού διεκδικητή της διαδοχής του Θανάση Μπουραντά. Όμως, όπως είναι γνωστό, η ηγεσία της παράταξης δεν κρίθηκε μέσα από συλλογικές διαδικασίες, αλλά αποφασίστηκε μόνο από τον Μπουραντά, αφήνοντας εκτός δύο από τα ισχυρότερα αυτοδιοικητικά στελέχη της, τον Αλέξανδρο Θεοδώρου και τον Ιωάννη Πιλάτη.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι από τους Αντιδημάρχους που είχε ορίσει ο Θανάσης Μπουραντάς το 2014 — Μπόκαρης, Κούκης, Θεοδώρου, Μούντριχας, Μπαράκος και Σαμαράς — καθώς και τον εντεταλμένο σύμβουλο Βαγγέλη Αμπελιώτη, σήμερα έχει ουσιαστικά απομείνει μόνο ο Χρήστος Σαμαράς, ο οποίος βρίσκεται εκτός ουσιαστικής διοίκησης από το 2023 και, όπως όλα δείχνουν, κλείνει και αυτός τον κύκλο του στην παράταξη.
Το πραγματικό πολιτικό ζήτημα δεν είναι μόνο ποιοι αποχώρησαν. Είναι στο «γιατί» όλοι όσοι κράτησαν όρθια την παράταξη στις δύσκολες εκλογικές μάχες βρίσκονται πλέον «απέξω». Η κοινή λογική λέει ότι, όταν οι πρωταγωνιστές απομακρύνονται ο ένας μετά τον άλλον, παύει να πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Πρόκειται για μια αλληλουχία εξελίξεων που διαβρώνει τον ίδιο τον πυρήνα της κάθε «δημιουργίας».
Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η πολιτική ανανέωση δεν επιτυγχάνεται όταν απομακρύνονται όσοι οικοδόμησαν μια παράταξη, αλλά όταν το νέο συνυπάρχει δημιουργικά με την εμπειρία. Όταν, αντί για συνέχεια, επιλέγεται η αντικατάσταση και η απαξίωση, η φθορά και η πολιτική σήψη αποκτούν πρόσωπο ενώ στοιχειοθετούν την ίδια την πολιτική ταυτότητα της παράταξης, που πέφτει στο «κενό» που δημιούργησε.
