Οι παραιτήσεις από το Δημοτικό Συμβούλιο Κύμης Αλιβερίου, τόσο του πρώην επικεφαλής των «Νέων Οριζόντων» και πρώην Δήμαρχο Δημήτρη Θωμά όσο και της πρόσφατης, της δημοτικής συμβούλου κας Αρετής Μπάτσα, καθώς και οι διαδοχικές αρνήσεις επιλαχόντων να καταλάβουν την κενή έδρα δεν αποτελούν έκπληξη για όσους παρακολουθούν τα δημοτικά πράγματα στον Δήμο Κύμης – Αλιβερίου και μάλιστα ήταν αναμενόμενες εξελίξεις .
Όσο περνά ο καιρός πληθαίνουν οι διαμαρτυρίες για το κλίμα που επικρατεί στο Δημοτικό Συμβούλιο και τη συμπεριφορά που, σύμφωνα με επίσημες καταγγελίες, αντιμετωπίζει η αντιπολίτευση από τη δημοτική αρχή. Μάλιστα, οι προβληματισμοί αυτοί εκφράζονται, σε χαμηλούς τόνους, ακόμη και από κύρια πρόσωπα που προέρχονται από την ίδια τη δημοτική παράταξη της πλειοψηφίας.
Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι πολλοί εκείνοι που συμφωνούν ότι οι παραιτήσεις και οι αρνήσεις δεν είναι το πρόβλημα, αλλά το αποτέλεσμα. Όταν το πολιτικό κλίμα απομακρύνεται από τον θεσμικό διάλογο και οδηγείται σε πρακτικές που προκαλούν ένταση και απαξίωση, είναι λογικό όλο και λιγότεροι άνθρωποι να επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτό.
Δεν είναι λίγες οι φορές που ο επικεφαλής της μείζονος αντιπολίτευσης, κ. Αναστάσιος Βλάχος, έχει δηλώσει δημόσια, διαμαρτυρόμενος μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο ότι η αντιπολίτευση, στο σύνολό της, αισθάνεται την ανάγκη ακόμη και να αποχωρήσει από τις συνεδριάσεις εξαιτίας του κλίματος που επικρατεί.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι παραιτήσεις και οι αρνήσεις συμμετοχής δεν μπορούν να εξετάζονται αποκομμένες από τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί. Είναι εμφανές ότι, δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα της αντιπολίτευσης, αλλά για το αποτέλεσμα μιας τακτικής που εδώ και καιρό καταγγέλλεται δημόσια και η οποία φαίνεται να αποθαρρύνει όλο και περισσότερους ανθρώπους από την ενεργό συμμετοχή όχι μόνο στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά γενικότερα στα δημοτικά πράγματα.
Βεβαίως, οι πολιτικές αντιπαραθέσεις και οι εντάσεις δεν αποτελούν φαινόμενο που συναντάται μόνο στον Δήμο Κύμης – Αλιβερίου. Σε όλα σχεδόν τα δημοτικά συμβούλια της χώρας καταγράφονται συγκρούσεις, διαφωνίες και σκληρές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ωστόσο, στην περίπτωση του Δήμου Κύμης – Αλιβερίου, επισημαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια καταγράφεται με ιδιαίτερη συχνότητα το φαινόμενο των παραιτήσεων, των αποχωρήσεων και της αποστασιοποίησης ακόμη και εκλεγμένων στελεχών από θέσεις ευθύνης.
Από το 2014 μέχρι σήμερα, κατά τη δημοτική περίοδο του Θανάση Μπουραντά η οποία συνεχίζεται από την σημερινή δημοτική αρχή του Νίκου Μπαράκου, δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις προσώπων που αποχώρησαν από θέσεις που κατείχαν είτε στο Δημοτικό Συμβούλιο είτε από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ινστιτούτου Παπανικολάου για λόγους απαξιωτικής συμπεριφοράς. Ενδεικτικά αναφέρονται οι περιπτώσεις των κ.κ. Φωτόπουλου Αγάλου , Κώστα Καρτελιά, Βαγγέλη Αμπελιώτη, Παναγιώτη Αναγνώστου, Γιάννη Πιλάτη καθώς και των απογόνων του αείμνηστου Γεωργίου Παπανικολάου ακόμη και της κυρίας Γιούλης Κόκκορη. Γεγονότα που συντηρούν διαχρονικά τη συζήτηση γύρω από το πολιτικό κλίμα και τον τρόπο λειτουργίας των συλλογικών οργάνων του Δήμου.
Για πολλούς αιρετούς και πολίτες, το ζήτημα δεν περιορίζεται στις παραιτήσεις και στις αρνήσεις συμμετοχής. Υποστηρίζουν ότι έχει διαμορφωθεί η αντίληψη πως η δημόσια διαφωνία και η κριτική προς τη συγκεκριμένη δημοτική αρχή συχνά οδηγούν σε σκληρές αντιπαραθέσεις ακόμη και δικαστικές εμπλοκές. Στη δημόσια συζήτηση αναφέρονται συχνά οι περιπτώσεις των Δημήτρη Θωμά, Αναστάσιου Βλάχου, Γιάννη Ντούρμα, Αλεξάνδρας Θαλασσινού, Σταμάτη Μούντριχα, καθώς και δημοσιογράφων που κατά καιρούς βρέθηκαν σε ανοιχτή σύγκρουση με τη δημοτική αρχή.
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι ορισμένες από τις υποθέσεις αυτές αφορούσαν ιδιαίτερα σοβαρές ποινικές κατηγορίες ακόμη και κακουργηματικές – κυρίως με βαλλόμενο τον Δημήτρη Θωμά-, ενώ όσες έχουν μέχρι σήμερα κριθεί από τη Δικαιοσύνη κατέληξαν σε αθωωτικές αποφάσεις.
Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τα γεγονότα, δεν υπήρξε ο αντίστοιχος δημόσιος προβληματισμός ή κάποια εμφανής αναθεώρηση στάσης.
Η πραγματικότητα αυτή, κυρίως ενισχύει την αίσθηση ενός κλίματος που αποθαρρύνει τη διαφορετική άποψη και λειτουργεί αποτρεπτικά για όσους επιθυμούν να συμμετέχουν ενεργά στα κοινά. Όταν η δημόσια κριτική ταυτίζεται στη συνείδηση πολλών πολιτών, με μακροχρόνιες δικαστικές περιπέτειες και προσωπική ταλαιπωρία ή δημόσιες, απερίγραπτες λεκτικές επιθέσεις, είναι αναμενόμενο όλο και λιγότεροι άνθρωποι να επιλέγουν να εκτεθούν στον δημόσιο διάλογο, την ελευθερία του οποίου οφείλει να κάνει χρήση κάθε άνθρωπος και ως επί το πλείστον ο δημοτικός σύμβουλος .
