Ο θάνατος της Γωγώς Μαστροκώστα, μια είδηση που κανείς δεν θέλει να πιστέψει, δεν προκαλεί θλίψη μόνο γιατί έφυγε μια γνωστή, λαμπερή, αγαπητή γυναίκα της δημόσιας ζωής. Συγκλονίζει γιατί πίσω από την είδηση υπάρχει μια ολόκληρη ανθρώπινη διαδρομή γεμάτη πόνο, δύναμη και αξιοπρέπεια. Μια γυναίκα μόλις 55 ετών που για πολλά χρόνια βρέθηκε απέναντι σε μια από τις πιο σκληρές ασθένειες, δίνοντας έναν καθημερινό αγώνα που κανείς δεν μπορεί πραγματικά να αντιληφθεί εαν δεν τον έχει ζήσει.Μια ιστορία μητρότητας, αγώνα, πόνου, αξιοπρέπειας και αληθινής συντροφικότητας.
Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Η ασθένεια μπήκε στη ζωή της με τον πιο σκληρό τρόπο, σε ένα μικρό διάστημα μετά τη γέννηση της κόρης της, Βικτώριας, το 2008, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού.
Από εκείνη τη στιγμή, η χαρά της μητρότητας συνυπήρξε με έναν δύσκολο και εξαντλητικό αγώνα. Εκεί που μια γυναίκα θα έπρεπε να κρατά μόνο το παιδί της στην αγκαλιά και να ζει τις πρώτες στιγμές της νέας της ζωής, εκείνη κλήθηκε να σταθεί απέναντι σε μια ασθένεια που κατάφερε να της αλλάζει τα πάντα.
Στο πλευρό της, όλα αυτά τα χρόνια, στάθηκε ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας. Όχι ως απλή παρουσία συντρόφου, αλλά ως σταθερό σημείο αναφοράς. Σε μια εποχή που οι σχέσεις συχνά δοκιμάζονται και διαλύονται με την πρώτη (ίσως όχι μεγάλη) δυσκολία, η στάση του έδειξε τι σημαίνει πραγματική συντροφικότητα.
Και ίσως τελικά αυτές οι ιστορίες είναι που μας ταρακουνούν περισσότερο. Γιατί μας θυμίζουν ότι η ζωή δεν κάνει συμφωνίες με κανέναν άνθρωπο. Δεν κοιτά ηλικία, όνειρα, οικογένεια ή σχέδια. Μέσα σε μια στιγμή όλα μπορούν να αλλάξουν και άνθρωποι που χτίζουν τη ζωή τους με αγάπη και κόπο να βρεθούν ξαφνικά να παλεύουν μόνο για λίγο ακόμη χρόνο.
Μέσα όμως σε αυτή τη δύσκολη πορεία, υπήρξε μια εικόνα που δεν πέρασε απαρατήρητη όλα αυτά τα χρόνια, η στάση του συζύγου της, Τραϊανού Δέλλα.
Σε μια εποχή όπου οι ανθρώπινες σχέσεις συχνά μοιάζουν πρόχειρες και αναλώσιμες, εκείνος έδωσε το αληθινό παράδειγμα. Δεν επέλεξε την εύκολη διαδρομή, ούτε κρύφτηκε πίσω από τη δυσκολία της κατάστασης. Έμεινε δίπλα της αθόρυβα, με συνέπεια και αφοσίωση, αποδεικνύοντας ότι οι μεγάλες αγάπες δεν φαίνονται στα λόγια και στις δημόσιες δηλώσεις, αλλά στις δύσκολες ημέρες που κανείς άλλος δεν βλέπει.
Προφανώς εκεί να κρύβεται και η πραγματική αξία, ενός γάμου, ενός άντρα που τιμά την αρρενωπότητα του, της απόφαση δύο ανθρώπων να παραμένουν μαζί όταν η ζωή γίνεται σκληρή. Όταν η καθημερινότητα γεμίζει φόβο, νοσοκομεία, αγωνία και εξάντληση.
Ίσως τελικά ο άνθρωπος να μην κερδίζει ποτέ πραγματικά τη μάχη με τον χρόνο. Κερδίζει όμως κάτι πολύ μεγαλύτερο… το αποτύπωμα που αφήνει στις ζωές των άλλων και κυρίως των ανθρώπων που έχει δίπλα του από επιλογή του. Την αγάπη που κατάφερε να γεννήσει, τη δύναμη που έδωσε, την παρουσία που κάποτε έκανε κάποιον να αισθάνεται λιγότερο μόνος μέσα στον φόβο της ζωής.
Και μάλλον αυτό να είναι τελικά η πιο μεγάλη μορφή νίκης απέναντι στη φθορά και το τέλος… Καλό ταξίδι στην γειτονιά των αγγέλων Γωγώ.
