Η Εξέχουσα Πανεπιστημιακή προσωπικότητα, ως Ιστορικός -Βυζαντινολόγος, αλλά και Συγγραφέας Διεθνούς κύρους, Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, πέρασε στο πάνθεον της αιωνιότητας, συμπληρώνοντας έναν αιώνα επίγειας ζωής, ως μια σπουδαία γυναίκα που αντιμετώπισε την Ιστορία ως ευθύνη κι όχι ως το παρελθόν μας, αφήνοντας, το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ζωή και στην Ιστορία.
Γεννήθηκε το 1926 στην Αθήνα από Μικρασιάτες γονείς. Θα σπουδάσει στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.Έγινε μέλος της ΕΠΟΝ στην Εθνικη Αντίσταση.
Το 1953 συνεχίζει τις σπουδές της στο Παρίσι.Εξελίχθηκε σε κορυφαία μορφή της Γαλλικής και της Ευρωπαϊκής διανόησης ενώ το 1976 έγινε η πρώτη γυναίκα Πρύτανης της Σορβόνης.
Διετέλεσε επίτιμη διδάκτωρ του αμερικανικού Πανεπιστημίου των Παρισίων, του Πανεπιστημίου του Harvard, Του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, του Πανεπιστημίου των Αθηνών, του Πανεπιστημίου της Λίμα, του Πανεπιστημίου New Μπράνσγουϊκ του Καναδά, του Πανεπιστημίου Χάιφα, του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Πανεπιστημίου Φραίμπουρκ της Ελβετίας.
Ήταν τιμητικό μέλος των ακαδημιών Αθηνών, Βερολίνου, Βουλγαρίας, Βρετανίας.
Ήταν μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας των Επιστημών, των γραμμάτων και των τεχνών του Βελγίου.
Είχε λάβει τιμητικές διακρίσεις στην Ελλάδα, το Μεξικό, το Λουξεμβούργο, την Αυστρία, την Πορτογαλία, την Ιταλία και από την γαλλική Δημοκρατία ως :
-Ταξιάρχης της Λεγεώνας της Τιμής .
-Μεγαλόσταυρος του Εθνικού Τάγματος της Τιμής .
-Διοικητής της τάξης των Ακαδημαϊκών Φοινίκων
-Ταξιάρχής των τεχνών και των γραμμάτων
Γίνεται σύζυγος του αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας Ζακ Αρβελέρ και μητέρα της Μαρί.
Το 2021 βραβεύτηκε με το βραβείο πολιτισμού Μαριάννα Β Βαρδινογιάννη .
«Είχε το θάρρος να μιλάει με παρρησία για μεγάλα θέματα και να λέει αλήθειες που καμιά φορά δεν τις ακούμε από ιστορικούς οι οποίοι εξαρτώνται από ιδεολογήματα» δηλώνει ο Καθηγητής Γλωσσολογίας Πανεπιστήμιου Αθηνών κ. Μπαμπινιώτης.
“Στα 90 περπατώ
Στα 100 θα φτάσω
Και τότε μόνο θα σκεφτώ
Αν πρέπει να γεράσω. “
«Χρόνος είναι για μένα οι στιγμές. Δεν υπάρχει χρόνος. Δεν μπορείς να πεις τι θα κάνεις. Η ευτυχία είναι θέμα στιγμών, όχι διαρκείας.
Ξέρω ότι τώρα δεν είμαι ερωτεύσιμη, αλλά είμαι ερωτευμένη.
Τι θα πει χρόνος; Υπάρχει; Δεν υπάρχει. Είναι ένας αριθμός. Τι είναι τα γηρατειά; Να κάνεις από καθήκον αυτό που πριν έκανες από ευχαρίστηση…»
«Μόνον τα πόδια μου με έχουν κάνει να καταλάβω ότι γέρασα. Βλέπω στον ύπνο μου ότι τρέχω, ότι ανεβαίνω σκαλιά, ότι τρέχω πίσω από λεωφορεία για να τα προλάβω και ξυπνώ και συνειδητοποιώ ότι δεν μπορώ. Το μόνον που μου μένει είναι το μυαλό…»
«Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: αυτοί που δημιουργούν τα πράγματα και αυτοί που εμποδίζουν τα πράγματα να δημιουργηθούν.
Δύο μεγάλες κατηγορίες. Οταν η δεύτερη κατηγορία γίνεται κυρίαρχη, αυτό αποδεικνύει ότι είμαστε σε παρακμή.
Εκεί φοβάμαι ότι βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή. Σε αυτή την καμπή είμαστε…»
« Αν είχα να δώσω μια συμβουλή στους νέους, θα ήταν να έχουν ένα όνειρο και να το κυνηγήσουν με τα πόδια στη γη και με τα μάτια στον ουρανό»
« Καιρός να μάθουμε στα παιδιά μας πάνω από όλα την ανθρωπιά, γιατί είναι το μόνο δημιούργημα του ανθρώπου που δεν σκοτώνει, οδηγεί προς την αρετή, που είναι ακριβώς μία δεύτερη φύση που μπορούν να μάθουν τα παιδιά, να ασκούν την αρετή χωρίς θεατές και ακροατές»
«Ο Θεός της Ελλάδας δεν βαρέθηκε την Ελλάδα. Iσως βαρέθηκε τους Έλληνες…»
«Πατρίδα είναι η συγκίνηση, είναι ο τόπος, ο χώρος που μπορείς να συμπτύξεις όλες σου τις αναμνήσεις και τις συγκινήσεις.
Γι’ αυτό και δεν μπορώ να πω ότι η πατρίδα μου είναι μόνο η Ελλάδα. Πατρίδα μου είναι και η Γαλλία, γιατί έχω ένα σωρό αναμνήσεις και συγκινήσεις.
Οπότε, για να το πω λίγο διαφορετικά, δεν δέχομαι το “πατρίδα” να είναι μόνο ο πατέρας. Είναι και η “μητρίδα” μας, και η μητέρα μας.
Πατρίδα είναι το κοινό μας ενδιαφέρον, ειναι το “εμείς”.
Και αυτό το “εμείς” δεν είναι ένα, είναι πολλά “εμείς”.
Αλλοι μιλάνε για το “εμείς” και αναφέρονται στο ένδοξο παρελθόν …»
«Γνωρίζω τον Κυριάκο Μητσοτάκη από παιδί. Τότε, στην εσωκομματική αντιπαράθεση στη Νέα Δημοκρατία είχα επέμβει και είχα μιλήσει υπέρ του, του έχω εμπιστοσύνη. Αλλά δεν έγινα δεξιά. Είμαι πάντα αριστερή.
Ξέρετε κάτι, αν διευθύνουν οι ανίκανοι, φταίνε οι ικανοί. Κι αν διευθύνουν οι ανάξιοι, τότε φταίει η γενική απαξίωση…»
«Αν δεν υπήρχε ο Μακρόν θα είχε διαλυθεί η Ευρώπη. Κι αυτό το λέω σοβαρά. Γιατί αν στον δεύτερο γύρο έβγαιναν ο Μελανσόν και η Λεπέν, δεν θα υπήρχε Ευρώπη. Οντως ήμουν υπέρ του Brexit, γιατί οι Βρετανοί κάθε φορά σε κάθε τι, έβαζαν και μια υποσημείωση για τους εαυτούς τους. Ενώ οι Γάλλοι με τους Γερμανούς ήταν αυτοί που έκαναν την Ευρώπη…»
