Η Ηλεκτρομηχανική Κύμης δεν ήταν απλώς ένα εργοστάσιο. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες αποτέλεσε έναν από τους βασικούς οικονομικούς πνεύμονες της Κύμης και της ευρύτερης περιοχής, απασχολώντας –σε περιόδους ακμής– έως και 250 εργαζόμενους. Η απαξίωσή της, που κορυφώθηκε με την ειδική εκκαθάριση το 2014, σφράγισε μια ολόκληρη εποχή αποβιομηχάνισης, αφήνοντας πίσω της πληγές κοινωνικές και οικονομικές. Μετά από επίμονους αγώνες των εργαζομένων, το 2018 διασώθηκαν περίπου 50 θέσεις εργασίας μέσω μετατάξεων. Όμως το πραγματικό ερώτημα μετατέθηκε αλλού: τι θα γίνει με τον ίδιο τον χώρο;
Στις 24 Ιανουαρίου 2024 ανακοινώθηκε επίσημα από τον δήμαρχο κ. Νίκο Μπαράκο ότι οι εγκαταστάσεις της πρώην Ηλεκτρομηχανικής, στην θέση «ΚΑΛΟΛΙΑΣ» –στεγασμένοι και υπαίθριοι χώροι συνολικής έκτασης περίπου 211 στρεμμάτων– παραχωρήθηκαν στον Δήμο Κύμης-Αλιβερίου Σύμφωνα με απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Μάλιστα, είχε προηγηθεί απόφαση για ανάθεση μελέτης αξιοποίησης, με φιλόδοξο σχεδιασμό:
-πολιτιστικό και συνεδριακό κέντρο,
—αθλητικές εγκαταστάσεις,
-χώροι εκπαίδευσης, τεχνολογικής ανάπτυξης και ήπιων παρεμβάσεων αναψυχής.
Ένα σχέδιο που, στα χαρτιά, απαντούσε στις ανάγκες της περιοχής και αξιοποιούσε εθνικούς και ευρωπαϊκούς πόρους.
Και κάπως έτσι βλέπουμε τον χρόνο σε αντίστροφη τροχιά και από τον σχεδιασμό, κατρακυλήσαμε στην εγκατάλειψη, με ευθύνη του Δήμου. Μέχρι την παραχώρηση του χώρου, τη φύλαξή του, είχε αναλάβει η εκκαθαρίστρια εταιρεία. Από τη στιγμή όμως που το ακίνητο πέρασε στον Δήμο, η εικόνα άλλαξε δραματικά.
Σήμερα, δύο χρόνια μετά, χωρίς να γνωρίζουμε εάν ο Δήμος έχει αναζητήσει οποιοδήποτε χρηματοδοτικό εργαλείο ή πρόγραμμα για να αποτρέψει την συνεχιζόμενη απαξίωση του χώρου, ο χώρος παραμένει αφύλακτος, απροσπέλαστος με ασφάλεια και ουσιαστικά εγκαταλελειμμένος ενώ εύλογο είναι και το ερώτημα, εάν είχε γίνει καταγραφή υλικού εξοπλισμού. Να σημειωθεί πως διαπιστώσαμε πως υπάρχουν φοριαμοί και άλλα αντικείμενα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε σχολεία ή άλλες υπηρεσίες.
Τα φωτογραφικά ντοκουμέντα είναι αμείλικτα:
• πλημμυρισμένοι εσωτερικοί χώροι από ασυντήρητη και διαρρέουσα στέγη,
• επικίνδυνα πατώματα και καταρρέουσες υποδομές,
• σωροί απορριμμάτων, παλιά έγγραφα, εξοπλισμός και υλικά σκορπισμένα,
• ελεύθερη πρόσβαση σε οποιονδήποτε, χωρίς στοιχειώδη περίφραξη ή φύλαξη.
Ο άλλοτε χώρος παραγωγής και μελλοντικής ανάπτυξης έχει μετατραπεί σε παραχωματερή και εν δυνάμει υγειονομική βόμβα.
Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας παραχώρησε το χώρο με σαφή αναπτυξιακό προσανατολισμό. Υπήρξε μελέτη, σχεδιασμός και αποφάσεις Δημοτικού Συμβουλίου, όμως δεν υπάρχει -δύο ολόκληρα χρόνια μετά- το αυτονόητο…. καθαρισμός, στοιχειώδης ασφάλιση, αποκατάσταση των διαρροών, προστασία της δημόσιας περιουσίας. Η κοινή γνώμη και η κοινή λογική δεν μιλάει για υλοποίηση μεγάλων έργων, αλλά για βασική διαχείριση ενός χώρου που ανήκει στον φορολογούμενο πολίτη. Κάθε μέρα που περνά, το κόστος αποκατάστασης μεγαλώνει. Κάθε μήνας εγκατάλειψης ακυρώνει στην πράξη έναν σχεδιασμό που παρουσιάστηκε ως αναπτυξιακός. Και κάθε χρόνος αδράνειας γεννά ένα εύλογο ερώτημα: Υπάρχει ευθύνη για τη φθορά δημόσιας περιουσίας και ποιος την αναλαμβάνει;
Μπροστά σε αυτό το θέαμα, η σιωπή δεν είναι ουδέτερη αλλά και η κριτική δεν είναι ούτε μηδενιστική, ούτε εμπαθής. Είναι απολύτως τεκμηριωμένη. Γιατί όταν τα χρήματα του φορολογούμενου καταλήγουν να «πνίγονται» σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, η επιλογή της καταγραφής είναι μονόδρομος.
Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και μια χαραμάδα αισιοδοξίας που λέει πως η πρώην Ηλεκτρομηχανική Κύμης μπορεί ακόμη να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης. Αλλά πρώτα πρέπει να σωθεί από την εγκατάλειψη. Και αυτό δεν είναι όραμα. Είναι υποχρέωση του Δήμου στον όποιο ανήκει.
