Οι ευχές και τα λόγια είναι ευπρόσδεκτα όταν έχουν κάποια ουσία ή έστω λίγη αληθοφάνεια ! Το ίδιο και οι αναρτήσεις των αιρετών που κόπτονται για την «αποκατάσταση της αλήθειας» χωρίς να λένε τίποτα επί της ουσίας. Ευαγγελίζονται την «ενότητα» ενώ στην πράξη, κυριαρχεί ανενόχλητη η «απαξίωση» και την «φιλία» όταν τα γεγονότα δείχνουν πως πήραν αυτό που ήθελαν και προχώρησαν αδιάφοροι παρακάτω.
Εν προκειμένω η τελευταία ανάρτηση περί «Αποκατάστασης της Αλήθειας και Ενότητας», του Αντιδημάρχου Περιβάλλοντος κου Νίκου Μαστροκώστα ο οποίος ενοχλήθηκε από τις ανακρίβειες που δημοσίευσε Ευβοϊκή εφημερίδα…
δεν κατάφεραν να πείσουν εκείνους που είναι μέσα στα πράγματα και αναγνωρίζουν απλά, το φαινόμενο της εποχής, «άλλα λέει η θειά μου κι άλλα ακούν τα αυτιά μου».
Η δημόσια τοποθέτηση του αντιδημάρχου Νίκου Μαστροκώστα, με χαρακτηρισμούς περί «λασπολόγων» και διαβεβαιώσεις ότι «η παράταξη του είναι ενωμένη όσο καμία άλλη», εξόφθαλμα επιχειρεί να κλείσει βιαστικά ένα θέμα που δεν άνοιξε από μόνο του, καθώς η «ενότητα» διαψεύδεται από τα γεγονότα, με επίκεντρο αυτή τη φορά το δάσκαλο κ. Χρήστο Σαμαρά, πρώην Αντιδήμαρχο Παιδείας, πρώην Πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής του Δήμου και πρώην Πρόεδρο της δημοτικής επιτροπής παιδείας, αλλά σταθερά άνθρωπο καταξιωμένο για την μακρά διαδρομή στα αυτοδιοικητικά και εκπαιδευτικά ζητήματα με γνώμονα το δίκαιο και το σωστό , στο μέτρο του δυνατού.
Ο κ. Σαμαράς στην δημοτική αρχή του κου Μπαράκου, όχι μόνο δεν επιλέχθηκε για τη θέση του Αντιδημάρχου Παιδείας, αλλά παρακάμφθηκε επανειλημμένα και σε πρόσφατες επιτροπές που αφορούν τον τομέα της Παιδείας και αντί αυτού τις θέσεις ο Δήμαρχος τις παρέδωσε σε ανθρώπους που δεν έχουν ολοκληρώσει ούτε την βασική τους εκπαίδευση.
Για ποια ενότητα μιλά ο κ. Μαστροκώστας όταν ένας άνθρωπος με γνώση, εμπειρία και θεσμική παρουσία, που στο παρελθόν βρισκόταν στον πυρήνα της ίδιας παράταξης, έφτασε στο σημείο να παραγκωνίζεται συστηματικά από θέσεις ευθύνης;
Τι εννοούσε ο κ. Σαμαράς όταν κατά την διάρκεια της τελευταίας δημοτικής επιτροπής απευθύνθηκε προς τον κ. Μαστροκώστα λέγοντας του «Μην χώνεστε παντού μην ανοίξω το βρωμόστομά μου» και τι εννοούσε ο κ. Δημάς που απάντησε «έχουμε κι εμείς στόμα» ;
(άμα έχεις τέτοιους φίλους και τόση ενότητα τι να τους κάνεις τους εχθρούς…)
Προφανώς και δεν μιλάμε για «φανταστικά σενάρια», αλλά για πολιτική επιλογή με σαφές μήνυμα απαξίωσης.
Η ουσία δεν βρίσκεται στα προσωπικά ξεσπάσματα στα social media, ούτε στις προσωπικές κρίσεις (ακόμη και τις δημοσιογραφικές), αλλά βρίσκεται σε ένα ακόμη, θεμελιώδες λογικό ερώτημα: Ποια είναι τα κριτήρια επιλογής για τη θέση ενός Αντιδημάρχου ή άλλων ρόλων που αφορούν άκρως ευαίσθητα θέματα όπως αυτό της Παιδείας;
Η Παιδεία λογικά απαιτεί γνώσεις, εμπειρία, κατανόηση του θεσμικού πλαισίου, και κυρίως απαιτεί σεβασμό στον ρόλο, που σίγουρα δεν διαθέτει κάποιος που δέχεται και αναλαμβάνει περιχαρής, χωρίς να διαθέτει όλα τα προηγούμενα.
Την ώρα που γίνεται λόγος για έναν «Δήμο που προχωρά μπροστά», οι εσωτερικές εντάσεις δεν σβήνουν με δηλώσεις πίστης και υποταγής στον Δήμαρχο κ. Μπαράκο, ούτε με απόπειρες στοχοποίησης όσων αναδεικνύουν τα γεγονότα.
Το ρήγμα είναι οφθαλμοφανές και το βάθος του δεν κρύβεται πίσω από βαρύγδουπες αναρτήσεις περί «ενότητας» και «φανταστικών ιστοριών» ούτε κάτω από βαριές και προσβλητικές εκφράσεις που κάνουν τους ευγενείς ανθρώπους να καταπίνουν την γλώσσα τους.
Δεν ξεχνάμε το σπίτι που χαρακτηρίστηκε «στάβλος» από τον κ. Μαστροκώστα, όπως και το «εσύ Πιλάτη μη μιλάς γιατί τα χεις κάνει κώλο», ούτε το «σιγά μην σκίσεις το καλσόν» προς τον κ. Πιλάτη από τον κ. Δημά, ούτε την αγανάκτηση της κας Θαλασσινού προς τον κ. Μαστροκώστα «δεν θέλουμε δερβέναγες, θέλουμε συνομιλητές στα δημοτικά συμβούλια»…ούτε βέβαια το ότι Βλάχος και Θαλασσινού σύρθηκαν αναίτια στο αυτόφωρο από τον ειδικό σύμβουλο του κου.Μπαράκου κι εκείνος έμεινε άπραγος, τουλάχιστον ο κ. Μπουραντάς είχε ζητήσει πολλές φορές συγνώμη για αυτό το χάλι… και άλλα πολλά μαργαριτάρια, που λίγο νοιάζει τον κόσμο αν ακούστηκαν στο δημοτικό συμβούλιο ή στην δημοτική επιτροπή. Το ίδιο ακριβώς, είναι!
Η αλήθεια είναι απλή και η ενότητα δεν επιβάλλεται, δεν διακηρύσσεται, αποδεικνύεται στην πράξη μόνο.
Και όταν οι πράξεις δημιουργούν αποκλεισμούς απελπισίας, τότε η κοινωνία έχει δικαίωμα να μιλά και οι αιρετοί έχουν υποχρέωση να εξηγούν κι όχι να το παίζουν «θύματα».
Η έρευνα της αλήθειας είναι αναγκαία από όλους τους υπεύθυνους πολίτες όπως και η αποφυγή της σιωπής, που καταδικάζει τα καλύτερα που μπορούμε συλλογικά να επιτύχουμε .
