H 1η Ημέρα του Φεστιβάλ είχε τρία κύρια θέματα και προβολές (το πρόγραμμα της ημέρας μπορείτε να το δείτε εδώ). Τις ΦΛΟΓΕΣ (για τις φωτιές, Δημοσιογραφική επιμέλεια: Δημήτρης Καπετανάκης Σκηνοθεσία: Θοδωρής Καπετανάκης), το Παλαιστινιακό The Present (Το Δώρο, του Farah Nabulsi, 2020), που συγκλόνισε και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις κινηματογραφικά και το κλείσιμο του αφιερώματός μας για τα ελληνόφωνα χωριά της Καλαβρίας με την προβολή του Polemonta (Πολεμόντα) του Δημήτρη Μαυρίκιου. Στις προβολές αυτές υπήρχε συμμετοχή από το Athens Palestine Film Festival – Dounias.
Ο πρόλογος στο Φεστιβάλ έγινε από τον Δημ. Σουφλέρη (στην συνέχεια σε podcast):https://open.spotify.com/embed/episode/1eSHK826Ghcb8t0eztPZoR
Χαιρετισμός στο Φεστιβάλ από την Carol Sansour (Ιδρύτρια και Διευθύντρια Athens Palestine Film Festival) (σε κείμενο, μετά το τέλος της προβολής έγινε αναφορά στα γεγονότα της Γάζας κατά το τελευταίο έτος, από τον Παύλο Ρούσση):
“Φίλοι,
Με βαθιά ευγνωμοσύνη, εμείς, το Dounias και το Athens Palestine Film Festival, δεχόμαστε την πρόσκληση να είμαστε μέρος του φεστιβάλ σας.
Σας ευχαριστούμε που είστε εδώ. Η παρουσία σας δεν είναι συμβολική. Είναι πράξη αλληλεγγύης. Και στους διοργανωτές αυτού του φεστιβάλ, ευχόμαστε κάθε επιτυχία.
Για σχεδόν δύο χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός βιώνει μια πρωτοφανή καταστροφή. Τους σκοτώνουν. Τους λιμοκτονούν. Τους εκτοπίζουν, τους φιμώνουν, τους παγιδεύουν, όλα αυτά κάτω από το βλέμμα ενός κόσμου που δεν μπορεί πλέον να ισχυριστεί ότι αγνοεί. Κανείς δεν μπορεί να πει πλέον, «δεν ήξερα».
Η αλήθεια είναι εκεί. Οι εικόνες είναι εκεί. Οι αριθμοί, τα ονόματα, τα ερείπια είναι όλα εκεί. Θέλω να αφιερώσω ένα λεπτό για να μιλήσω για το γιατί προβάλλουμε παλαιστινιακές ταινίες. Γιατί αυτές οι ιστορίες έχουν σημασία και γιατί αξίζουν τον χρόνο, την προσοχή και την αλληλεγγύη μας.
Ο παλαιστινιακός κινηματογράφος είναι κάτι περισσότερο από μια απλή ταινία. Είναι μια πράξη πολιτισμικής διατήρησης, αντίστασης και αφήγησης της αλήθειας. Σε έναν κόσμο όπου οι παλαιστινιακές φωνές συχνά σιγούν, παραμορφώνονται ή απορρίπτονται, η ταινία γίνεται ένα ισχυρό μέσο, ένας τρόπος για τους Παλαιστίνιους να ανακτήσουν την αφήγησή τους και να εκφράσουν την ανθρωπιά τους πέρα από πρωτοσέλιδα και στερεότυπα.
Η τέχνη ανοίγει πόρτες που η πολιτική συχνά κλείνει με δύναμη. Μέσα από τον κινηματογράφο, μπορούμε να αρχίσουμε να βλέπουμε τους Παλαιστίνιους όχι ως ένα πολιτικό πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, αλλά ως ανθρώπους με πλούσιες κουλτούρες, ιστορίες και όνειρα. Κάθε ταινία που προβάλλουμε βοηθά να μειωθεί η απανθρωποποίηση που τροφοδοτεί την αδικία.
Η παρακολούθηση αυτών των ταινιών είναι επίσης μια πράξη πολιτισμικής αλληλεγγύης. Είναι ένας τρόπος να πούμε: σας βλέπουμε, σας ακούμε, και οι ιστορίες σας έχουν σημασία. Επομένως, απόψε, καθώς παρακολουθείτε, σας προσκαλώ να παρακολουθήσετε όχι μόνο με τα μάτια σας, αλλά και με τις καρδιές σας.
Γιατί όταν ανοίγουμε τον εαυτό μας σε αυτές τις ιστορίες, ανοίγουμε τον εαυτό μας στη δικαιοσύνη, στην ενσυναίσθηση και στην πιθανότητα ενός πιο ανθρώπινου μέλλοντος.
Ευχαριστώ,
Carol Sansour
Ιδρύτρια και Διευθύντρια Athens Palestine Film Festival – Dounias”
Ο χαιρετισμός της Χριστ. Πετροπούλου (σε κείμενο) για το αφιέρωμα στα ελληνόφωνα χωριά και την προβολή του Πολεμόντα:
“Θα ήθελα να συγχαρώ την εξαιρετικά δραστήρια Εταιρεία Περιβάλλοντος Κύμης για το σημαντικό έργο που επιτελεί και για την πρωτοβουλία της να αφιερώσει ένα μέρος του 6ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στα ελληνόφωνα χωριά της Κάτω Ιταλίας.
Έχοντας προσκληθεί πριν από ένα περίπου μήνα να μιλήσω για τα «Εγγόνια του Ομήρου», την πολυετή επιτόπια έρευνα που πραγματοποίησα με επίκεντρο το ελληνόφωνο χωριό Γκαλλιτσιανό της Καλαβρίας, διαπίστωσα το βαθύ ενδιαφέρον της Εταιρείας και του κόσμου που συμμετείχε στην εκδήλωση για το θέμα αυτό, κάτι το οποίο πραγματικά με συγκίνησε.
Θεωρώ εξαιρετική την ιδέα να γίνει η προβολή της ταινίας Polemònta του σπουδαίου σκηνοθέτη Δημήτρη Μαυρίκιου, ώστε να υπάρξει μια, κατά το δυνατόν, σφαιρική και ουσιαστική προσέγγιση του θέματος.
Σε μια εποχή, όχι και τόσο μακρινή, αλλά πολύ διαφορετική από την σημερινή, το 1975, ένα χρόνο μετά την κατάρρευση της δικτατορίας, ο κ. Μαυρίκιος, μέσα από αντίξοες συνθήκες, γύρισε αυτό το ντοκιμαντέρ, γνωστοποιώντας στο ευρύ κοινό όχι μόνο τις γλωσσικές πτυχές του θέματος, αλλά και τις συνθήκες ζωής του ελληνόφωνου κόσμου. Και όσο τα χρόνια περνούν τόσο περισσότερο θα αυξάνεται η σημασία αυτής της ταινίας από άποψη ανθρωπολογική, κοινωνιο-γλωσσολογική, εθνογραφική.
Το Polemònta αποτελεί πλέον σημείο αναφοράς για όσους θέλουν να προσεγγίσουν με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και σεβασμό αυτές τις κοιτίδες ελληνικού πολιτισμού της Καλαβρίας και της Απουλίας.
Και πάλι τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όσους συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της σημερινής εκδήλωσης και ευχές για συνέχιση του σημαντικού έργου της Εταιρείας Περιβάλλοντος Κύμης.
Με βαθιά εκτίμηση,
Χριστίνα Πετροπούλου, φιλολόγου και Κοινωνικής Ανθρωπολόγου
Πάντειο Πανεπιστήμιο”
Την πρώτη ημέρα διαβάστηκε το κείμενο που μπορείτε να ακούσετε στο podcast πιο πάνω. Είναι οι σελ.9 – 11 του βιβλίου ”Ο άνθρωπος και η γη” του Λούντβιχ Κλάγκες.
Επειδή υπήρξαν τεχνικά προβλήματα στην προβολή του πρώτου ντοκιμαντέρ, το προσφέρουμε πιο κάτω για όσους θέλουν να το δουν, στο You Tube:
Εταιρεία Περιβάλλοντος Κύμης – Substack!
