Η κα Κέλλυ Γεωργακάκου είναι μια δραστήρια, σωστά καταρτισμένη με γνώσεις και παιδεία γυναίκα, εκπαιδευτικός λίγα χρόνια πριν, καταξιωμένη μητέρα δύο αγοριών που ζουν στην Αγγλία και Γαλλία, της αρέσει από μικρή να ταξιδεύει όπως η ίδια πολύ συχνά αποκαλύπτει στις συναναστροφές της. Ενίοτε ταξιδεύει σε θάλασσες λευκές που τις ζωγραφίζει η ίδια πότε με χρώματα και πότε με μια πένα καθώς έτσι ονομάζεται το στυλό που βρίσκεται σε χέρια που κατέχουν να γράφουν…πεζά ή ρίμες που έχουν άλλο βάθος, άλλο μπόι και μια διαφορετική ουσία, που το αντιλαμβάνεται ένα “απλό” αυτί .
Καθόλου τυχαία λοιπόν ο διακεκριμένος ποιητής κ. Χρίστος Μπελλές, αφιέρωσε δυο καταπληκτικά ποιήματα στην κα Γεωργακάκου που πριν τρεις ημέρες εισήλθε στον Όμιλο των Σοροπτιμιστριών Χαλκίδας.
Τα λόγια εδώ, είναι περιττά. Ας ρίξουμε μια ματιά στο συγχαρητήριο μήνυμα έκπληξη του κου Μπελλέ στη νέα Σοροπτιμίστρια, που αποκλειστικά σας παρουσιάζει το expressevia.com :
Έγραψα τούτο το Ποίημα, για πέντε, κύρια, λόγους: ΓΙΑΤΙ, έχει κέντρο βάρους την αέναη γέννηση
του παιδιού-Χριστού… ΓΙΑΤΙ, προσκυνά τον ενανθρωπισμό του Θεού μου… ΓΙΑΤΙ, «κάθε παιδί που
γεννιέται είναι μια προσπάθεια της Ύπαρξης ─ κατά Θόρτον Ουάιλντερ ─ να φτιάξει ένα τέλειο
πλάσμα»… Γιατί τα παιδιά είναι πιο δυνατά από μας, μιας και πιστεύουνε στα παραμύθια, τα
όνειρα, τα θάματα, τους Αγγέλους και στον αλάστορα Θεό… Γιατί, κάθε παιδί είναι συνώνυμο της
ελπίδας, της Λαμπρής, της αιωνιότητας…
Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι Ε Λ Π Ι Δ Α
του Χρίστου Μπελλέ
Όσες φορές κι αν γεννηθεί ένα παιδί
στη γειτονιά
τόσες φορές κι ένας Χριστός ξαναγεννιέται,
αγάλλεται στους ουρανούς
μια Καλομάνα Παναγιά.
Σώπαινε.
Κοίταξε ψηλά.
Άνοιξαν τα ουράνια.
Ψάλλουν τα χερουβείμ το «ωσαννά»,
Άγγελοι μεθυσμένοι τραγουδάνε
στα στενά
ντυμένοι μάγια…
Όσες φορές κι αν γεννηθεί ένα παιδί…
Ε Ν Υ Λ Η Π Ρ Ο Σ Ε Υ Χ Η (απόσπασμα)
του Χρίστου Μπελλέ
Ξημερώνει…
Μόλις σε μιαν απόσταση λυκαύγειας,
η νύχτα μου…
Ξημερώνει…
Μόλις σε μιαν απόσταση ζωής,
η ζωή μου…
Ερυθριά η «καλημέρα» μου συγγνώμη,
από τον Πλάστη μου…
─ Τίποτε δεν σπατάλησα
απ΄ όσα απλόχερα μου χάρισες, Κύριε,
τίποτε !!!
Ασώματος, επέκεινα, ο σταυρός
μύρωνε αίμα κόκκινο,
αχνό ακόμα,
τον ορίζοντα…
Ξημερώνει…
Γονάτισα…
Έλυσα τα μαλλιά μου…
Εσήκωσα τα χέρια μου,
τα μάτια μου,
ψηλά σε Σένα…
Πλημμύρισε το σύμπαν μου
μόλις σε μια σταγόνα της βροχής…
Μόλις σε μια θολή σταγόνα της βροχής
έσβησε ο κόσμος όλος μου…
Η προσευχή μου ένυλη κραυγή…
Ξημερώνει…
Πίνακας: Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Ζαχάρωφ)
