Ένα από τα παλαιότερα και σημαντικότερα έθιμα της πόλης του Αλιβερίου, είναι ο χορός της καμάρας που είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ανέγερση του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Γεωργίου Αλιβερίου κι έχει τις ρίζες στο 1850 περίπου τότε που ολοκληρώθηκε το κτίσιμό του.
Το έθιμο της κάμαρας ξεκίνησε από τους Αρτινούς και Ηπειρώτες τεχνίτες χτισίματος πέτρας, οι οποίοι μόλις τελείωσαν τις εργασίες τους μαζεύτηκαν όλοι μαζί και μαζί με τους χωριανούς έστησαν γλέντι για να γιορτάσουν για το έργο τους.
Επειδή οι περισσότεροι ήταν αρτινοί και το έργο ήταν πολύ μεγάλο και κρατούσε πολύ καιρό η ανέγερση του Ναού, έφτιαξαν ένα αυτοσχέδιο τραγούδι με θέμα το γεφύρι της Άρτας και τους πρωτομάστορες, το οποίο και τραγουδούσαν συχνά κατά την ώρα της δουλειάς. Όταν τελείωσαν το κτίσιμο του ναού και μαζεύτηκαν και γιόρτασαν την αποπεράτωση των εργασιών το δημοτικό τραγούδι τους, για της Άρτας το γεφύρι αποτέλεσε το επίκεντρο της γιορτής .
Έκτοτε την γιορτή αυτή συνέχισαν και καθιέρωσαν κάθε χρόνο την δεύτερη ημέρα του Πάσχα στο προαύλιο του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου, όπως θυμόνται και μας ενημερώνουν Αλιβεριώτες που σήμερα είναι 100 ετών.
Πρωτοτραγουδιστής ήταν πάντα ο πιο όμορφος άνδρας, ο πιο καλλίφωνος και βροντόφωνος, που έσερνε το χορό και έπαιρνε μία μία τις κοπέλες στον κύκλο. Οι νέοι πολλές φορές έβρισκαν εκεί την κοπέλα που τους άρεσε και από εκεί ξεκινούσαν πολλά φλερτ ίσως και δεσμοί μιας ολάκερης ζωής. Ο πρωτοχορευτής τραγουδά δίστιχα τα οποία επαναλαμβάνουν οι υπόλοιποι βοηθοί τραγουδιστές και οι χορευτές, άνδρες και γυναίκες.
Μάλιστα στο έθιμο συμπεριλαμβάνεται ο εσπερινός της αγάπης ο οποίος προηγείται. Ο κόσμος τότε, αρχικά συγκεντρωνόταν στον Ιερό Ναό της Παναγίτσας (απέναντι από την κλινική του Τοκή) όπου γινόταν ο εσπερινός της αγάπης κι έπειτα όλοι μαζί μεταφερόντουσαν στο προαύλιο του Ναού του Αγίου Γεωργίου για να χορέψουν την καμάρα.
Σήμερα Δευτέρα 6 Μαΐου, δεύτερη μέρα του Πάσχα και γιορτή του Αγίου Γεωργίου, στις 6:00 η ώρα το απόγευμα, θα τελεσθεί ο εσπερινός κι έπειτα στο προαύλιο του Ιερού Ναού του Αγίου Γεωργίου στο Αλιβέρι, θα αναβιώσει και πάλι το έθιμο της κάμαρας.
Μετά από τον εσπερινό της αγάπης, πλήθος κόσμου, άντρες, γυναίκες και παιδιά χορεύουν την Καμάρα……”για να ζει…για να ζείτε λέγεταί το“
Σαράντα Μαστορόπουλα
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ και ‘ξήντα μαθητάδες
Για να ζήτε λέγετέ το
Καμάρα κτίζουν στο γιαλό.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ σε τούτο το Γεφύρι
Για να ζήτε λέγετέ το
Ολημερίς την κτίζανε.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ το βράδυ γκρεμιζόταν
Για να ζήτε λέγετέ το
Φιρμάνι απ’ το βασιλιά.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ να κόψουν τους Μαστόρους
Για να ζήτε λέγετέ το
Πουλάκι πήγε και κάτσε.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ στο φρύδι της ΚΑΜΑΡΑΣ
Για να ζήτε λέγετέ το
Δεν κελαηδούσε σαν πουλί.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ μήτε σαν χελιδόνι
Για να ζήτε λέγετέ το
Μόν’ κελαηδούσε καί ‘λεγε.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ ανθρωπινή λαλίτσα
Για να ζήτε λέγετέ το
Αν δεν στοιχειώση άνθρωπος.
Μαρ’ έβγα δές
Γιέ μ’ καμάρα δεν στεριώνει
Για να ζήτε λέγετέ το
Ουδέ πτωχός ούτ’ άρχοντας.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ μήτε κανάς στρατιώτης
Για να ζήτε λέγετέ το
Μόνον του πρωτομάστορη.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ την όμορφη γυναίκα
Για να ζήτε λέγετέ το
Σαν τ’ άκουσε ο μάστορης.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ πολύ του κακοφάνει
Για να ζήτε λέγετέ το
Πάντα τά πάνε και έρχονται.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ στού Μάστορη το σπίτι
Για να ζήτε λέγετέ το
Άντε άντε μαστόρισα.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ και ο μάστορης σε θέλει
Για να ζήτε λέγετέ το
Πές μου ντέ αν είναι για καλό.
Μαρ’ εύγα δές
Πάμ’ να στολιστώ και να ‘ρθω
Για να ζήτε λέγετέ το
Κι αν είναι γι’ άλλο τίποτα.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ ας είμαι όπως είμαι
Για να ζήτε λέγετέ το
Άντε άντε Μαστόρια.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ άς είσαι καθώς είσαι
Για να ζήτε λέγετέ το
Όταν την είδε ο Μάστορης.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ αρχίζει να δακρύζει
Για να ζήτε λέγετέ το
Τι έχεις Μάστορη και κλαίς.
Μαρ’ εύγα δές
Και τά δάκρυα σκουπίζεις
Για να ζήτε λέγετέ το
Χρυσή αρραβώνα μού ‘πεσε.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ στον πάτο της ΚΑΜΑΡΑΣ
για να ζήτε λέγετέ το
Θέλω να μπής να την ευρής.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ και πα, γιέ μ’ και πάλι σε τραβάμε
Για να ζήτε λέγετέ το
Σαράντα οργιές η Μπόλια μου.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ και εξήντα τά μαλλιά μου
Για να ζήτε λέγετέ το
Και δέστε με απ’ τά μάσχαλα.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ κρεμάσατε μέσα
Για να ζήτε λέγετέ το
Εγύρισα τριγύρισα.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ τίπο, γιέ μ’ τίποτα δεν ευρήκα
Για να ζήτε λέγετέ το
Μόνον ανθρώπων κόκκαλα.
Μαρ’ εύγα δές
Γιέ μ’ μικρών πουλιών κεφάλια
Για να ζήτε λέγετέ το
Τράβα μ’ απάνω Μάστορη.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ ‘ραβώνα δεν ευρήκα
Για να ζήτε λέγετέ το
Ουδ’ αρραβώνα μού ‘πεσε.
Μαρέ εύγα δές
Μον’ έ για μον’ έ για στοιχειό σ’ έβαλα
Για να ζήτε λέγετέ το
Τράβα με απάνω Μάστορη.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ έχω παιδί στην κούνια
Για να ζήτε λέγετέ το
Άλλοι κουνούνε το παιδί.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ άλλοι γιέ μ’ άλλοι το μεγαλώνουν
Για να ζήτε λέγετέ το
Τράβα με απάνω Μάστορη.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ έχω γιέ μ’ έχω ψωμί στη σκάφη
Για να ζήτε λέγετέ το
Άλλοι ζυμώνουν το ψωμί.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ και άλλοι γιέ μ’ και άλλοι θέ να το φάνε
Για να ζήτε λέγετέ το
Τρείς αδελφάδες είμαστε.
Μαρέ εύγα δές
Και οι τρείς κακογραμμένες
Για να ζήτε λέγετέ το
Η μια στοιχειό στην Παναγιά.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ η ά, γιέ μ’ η άλλη στο Μοναστήρι
Για να ζήτε λέγετέ το
Και εγώ η κακορίζικη.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ σε τούτο το γεφύρι
Για να ζήτε λέγετέ το
Ως τρέμει η καρδούλα μου.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ να τρέ, γιέ μ’ να τρέμει το γεφύρι
Για να ζήτε λέγετέ το
Όταν περνά ο γιόκας μου.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ να σιέται να λιγέται
Για να ζήτε λέγετέ το
Και όταν περάση ο Μάστορης.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ να γκρε, γιέ μ’ να γκρεμισθή να πέση
Για να ζήτε λέγετέ το
Ψιλή φωνίτσα έβγαλε.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ όσο, γιέ μ’ όσο κι αν εδονάσθη
Για να ζήτε λέγετέ το
Ποιος παίρνει την πίκρα μου.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ και ποιος την ευμορφία μου
Για να ζήτε λέγετέ το
Μία φωνούλα φουντωτή.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ φωνάζει από το ρέμα
Για νά ζήτε λέγετέ το
Εγώ παίρνω την πίκρα σου.
Μαρέ εύγα δές
Γιέ μ’ εγώ γιέ μ’ εγώ την ευμορφιά σου
Για να ζήτε λέγετέ το…
