Η λευκή ισοπαλία με τη Ναϊμέγκεν δεν ήταν απλώς ένα στραβοπάτημα. Ήταν η συνέχεια μιας ανησυχητικής πραγματικότητας που δείχνει ότι ο Ολυμπιακός αδυνατεί να επιβληθεί ακόμη και στο σπίτι του.
Κάποτε οι αντίπαλοι έφταναν στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης» γνωρίζοντας ότι για να φύγουν όρθιοι θα έπρεπε να κάνουν το παιχνίδι της ζωής τους. Σήμερα, όμως, η εικόνα έχει αλλάξει δραματικά. Η Ναϊμέγκεν όχι μόνο δεν φοβήθηκε την έδρα του Ολυμπιακού, αλλά κατάφερε να φύγει με το αποτέλεσμα που ήθελε, απέναντι σε μια ομάδα που για ακόμη ένα παιχνίδι έδειξε ανίκανη να σκοράρει μπροστά στον κόσμο της.
Το Καραϊσκάκης δεν είναι πια φρούριο
Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό συμπέρασμα.
Η έδρα που άλλοτε έλυγιζε ευρωπαϊκά μεγαθήρια, σήμερα δεν ασκεί την ίδια πίεση στους αντιπάλους.
Οι φιλοξενούμενοι πλέον δεν έρχονται για να επιβιώσουν.
Έρχονται για να παίξουν το ποδόσφαιρό τους.
Δεν πανικοβάλλονται.
Δεν κάνουν εύκολα λάθη.
Και κυρίως δεν αισθάνονται ότι βρίσκονται απέναντι σε έναν Ολυμπιακό που μπορεί να τους «πνίξει».
Αυτό είναι καμπανάκι για όλους.
Οι μεταγραφές ακόμη δεν… μιλούν
Ο κόσμος περίμενε ότι τα νέα πρόσωπα θα έφερναν ποιότητα, ταχύτητα και φαντασία.
Αντί γι’ αυτό, βλέπει μια ομάδα που εξακολουθεί να δυσκολεύεται αφάνταστα να δημιουργήσει καθαρές ευκαιρίες.
Η μεσοεπιθετική ανάπτυξη μοιάζει προβλέψιμη.
Η κυκλοφορία είναι αργή.
Οι αυτοματισμοί απουσιάζουν.
Και όταν η μπάλα φτάνει στην περιοχή, κανείς δεν δείχνει την προσωπικότητα να τελειώσει τη φάση.
Ο Μεντιλίμπαρ δεν είναι στο απυρόβλητο
Ο Βάσκος τεχνικός έχει προσφέρει πολλά στον Ολυμπιακό.
Το όνομά του έχει ήδη γραφτεί με θετικό πρόσημο στην ιστορία του συλλόγου.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να δεχθεί κριτική.
Η ομάδα παρουσιάζει εδώ και αρκετό διάστημα το ίδιο επιθετικό πρόβλημα.
Και όταν ένα πρόβλημα επαναλαμβάνεται, παύει να είναι συγκυριακό.
Γίνεται ευθύνη.
Ο Μεντιλίμπαρ καλείται να βρει λύσεις πριν οι αδυναμίες αυτές κοστίσουν έναν από τους βασικούς στόχους της σεζόν.
Ο χρόνος τελειώνει
Η Ευρώπη δεν περιμένει κανέναν.
Στα προκριματικά δεν υπάρχει η πολυτέλεια να λες «θα βελτιωθούμε».
Πρέπει να το δείξεις μέσα στο γήπεδο.
Και ο Ολυμπιακός, μέχρι στιγμής, δεν το δείχνει.
Αν δεν αυξήσει την ένταση, αν δεν γίνει πιο δημιουργικός και κυρίως πιο αποτελεσματικός μπροστά στο τέρμα, τότε τα δύσκολα βρίσκονται ακόμη μπροστά του.
Ο κόσμος έκανε το χρέος του. Η ομάδα όχι.
Περισσότεροι από 30.000 φίλοι του Ολυμπιακού δημιούργησαν ξανά μια δυνατή ατμόσφαιρα.
Στήριξαν από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Έσπρωξαν την ομάδα όταν εκείνη έδειχνε να μπλοκάρει.
Δεν πήραν όμως την απάντηση που περίμεναν.
Γιατί η φανέλα του Ολυμπιακού απαιτεί κάτι περισσότερο από καλή κυκλοφορία και κατοχή.
Απαιτεί προσωπικότητα.
Απαιτεί ένστικτο.
Απαιτεί νίκες.
Και πάνω απ’ όλα… απαιτεί γκολ.
Ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να έχει την ποιότητα για να αλλάξει την εικόνα του.
Όμως η υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη.
Το «Γ. Καραϊσκάκης» δεν μπορεί να μετατρέπεται από κάστρο σε… ουδέτερο γήπεδο.
Αν οι «ερυθρόλευκοι» θέλουν να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, πρέπει να ξανακάνουν την έδρα τους σημείο αναφοράς.
Γιατί όταν ο αντίπαλος δεν φοβάται να παίξει στο Φάληρο, τότε ο Ολυμπιακός έχει χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από δύο βαθμούς ή μία νίκη.
Έχει χάσει την ταυτότητά του.
