Ένα ιδιαίτερο σταθμό στο φετινό χριστουγεννιάτικο, πλημμυρισμένο φως, εορταστικό ταξίδι, αποτέλεσε το πολύ όμορφο απόγευμα της Τετάρτης 18 Δεκεμβρίου, στον υπέροχα διακοσμημένο χώρο του “Mystic” του ξενοδοχείου John’s στην λαμπερή πόλη του Ευρίπου.
Σ’ ένα ζεστό χριστουγεννιάτικο κάλεσμα για τσάι, που συνόδευαν γλυκίσματα κι ευχάριστη παρέα, όπως είχε ήδη αναγγελθεί από την Πρόεδρο κ. Αγγελική Γαλάνη, ο Όμιλος Σοροπτιμιστριών Χαλκίδας με την παρουσία της νέας Προέδρου του Ιδρυτικού Ομίλου Αθηνών κας Κουρή και ανάμεσα στα μέλη του και εκλεκτές φίλες, τέλεσε την εισδοχή ενός νέου εξαίρετου μέλους, της κ. Κέλλυς Φράγκα Γεωργακάκου, Χημικός, Εκπαιδευτικός τ. Διευθύντρια Γυμνασίου.
Η Χριστουγεννιάτικη αυτή συνάντηση με εορταστική αύρα, ξεκίνησε με τον χαιρετισμό της Προέδρου κας Γαλάνη, η οποία επισήμανε την ιδιαιτερότητα της ημέρας, η οποία βρίσκεται πολύ κοντά στην Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τη 10η Δεκεμβρίου, αναπτύσσοντας ποιες είναι οι βασικές αρχές και οι αξίες που πρεσβεύει, σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα η Παγκόσμια Ένωση.
Στη συνέχεια ξεκίνησε η τελετή της εισδοχής της κας Γεωργακάκου, την οποία καλωσόρισε η Πρόεδρος κα Γαλάνη, ανάβοντας τα μπλε και κίτρινα κεριά, μιλώντας για τις αρετές που διέκρινε στο νέο μέλος καθ΄ όλο το διάστημα της προετοιμασίας και της καθοδήγησής της.
Η κα Ρόζα-Ελένη Νικολάου μέλος του Ομίλου και Έφορος του Φιλολογικού Τμήματος του
Λυκείου των Ελληνίδων, ήταν εκείνη που διέκρινε πρώτη την ξεχωριστή προσωπικότητα της κας Γεωργακάκου και τις δυνατότητές της να γίνει μια άξιο μέλος του Σοροπτιμισμού. Έτσι η κα Νικολάου ήταν εκείνη που φόρεσε στο πέτο της κας Γεωργακάκου, την επίσημη καρφίτσα που φέρουν όλα τα μέλη των Σοροπτιμιστικών Ομίλων στην Ένωση Ελλάδας και Παγκοσμίως.
Η κα. Δήμητρα Παπαμιχαήλ , Ιατρός Μικροβιολόγος, Ιδρυτική και Επίτιμη Πρόεδρος του Ομίλου, παρέδωσε στην κα Γεωργακάκου τον όρκο της εισδοχής της και της ζήτησε να τον εκφωνήσει.
Πολύ ιδιαίτερος και συγκινητικός ήταν και ο σύντομος χαιρετισμός της κας Γεωργακάκου που ακολούθησε κι αφορούσε μια προσωπική της ιστορία, που σαν dejavu (ντεζαβού) η εισδοχή της, την γύρισε στα φοιτητικά της χρόνια στις ΗΠΑ, όταν είχε χριστεί μέλος της Πανεπιστημιακής Αδελφότητας (Sorority) – <<ΑΧΩ>>-. Κι ενώ ήταν απερίγραπτη η χαρά της, όταν λίγο αργότερα αντιλήφθηκε πως είχε εξαιρεθεί και είχε πληγωθεί από την αδελφότητα η νέγρα συγκάτοικός της λόγο του σκούρου χρώματος του δέρματός της, η κα Γεωργακάκου παραιτήθηκε, επισημαίνοντας με την πράξη της πως τα υψηλά ιδανικά έχουν άξιους θεματοφύλακες, εκείνους που ξέρουν να τα κρατούν υψηλότερα από προσωπικούς στόχους κι επιδιώξεις.
Η κα Γεωργακάκου αφού πρωτίστως ευχαρίστησε τις υπέροχες κυρίες για την τιμή και την χαρά που της χάρισε η παρουσία τους στην εισδοχή της, ευχήθηκε αγάπη, φιλία, αλληλεγγύη και ευτυχισμένα Χριστούγεννα.
Ήταν όντως μία ιδιαιτέρως όμορφη απογευματινή τελετουργία εισδοχής για την κα. Γεωργακάκου στην οποία ευχήθηκε μεταξύ άλλων, η Βουλευτής Ευβοίας κ. Καζάνη Αικατερίνη, που απουσίασε λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων στη Βουλή.
Επίσης, η κα Γεωργακάκου είχε την μεγάλη τιμή, να της ευχηθεί ο εξαίρετος Πανεπιστημιακός Καθηγητής και Εξέχων Ποιητής κ. Χρίστος Μπελλές, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, αφιερώνοντάς της δύο δικά του ποιήματα.
Σε ένα από αυτά γράφει ο κ. Μπελλές….
Έγραψα τούτο το Ποίημα, για πέντε, κύρια, λόγους: ΓΙΑΤΙ, έχει κέντρο βάρους την αέναη γέννηση
του παιδιού-Χριστού… ΓΙΑΤΙ, προσκυνά τον ενανθρωπισμό του Θεού μου… ΓΙΑΤΙ, «κάθε παιδί που
γεννιέται είναι μια προσπάθεια της Ύπαρξης ─ κατά Θόρτον Ουάιλντερ ─ να φτιάξει ένα τέλειο
πλάσμα»… Γιατί τα παιδιά είναι πιο δυνατά από μας, μιας και πιστεύουνε στα παραμύθια, τα
όνειρα, τα θάματα, τους Αγγέλους και στον αλάστορα Θεό… Γιατί, κάθε παιδί είναι συνώνυμο της
ελπίδας, της Λαμπρής, της αιωνιότητας…
Υ Π Α Ρ Χ Ε Ι Ε Λ Π Ι Δ Α
του Χρίστου Μπελλέ
Όσες φορές κι αν γεννηθεί ένα παιδί
στη γειτονιά
τόσες φορές κι ένας Χριστός ξαναγεννιέται,
αγάλλεται στους ουρανούς
μια Καλομάνα Παναγιά.
Σώπαινε.
Κοίταξε ψηλά.
Άνοιξαν τα ουράνια.
Ψάλλουν τα χερουβείμ το «ωσαννά»,
Άγγελοι μεθυσμένοι τραγουδάνε
στα στενά
ντυμένοι μάγια…
Όσες φορές κι αν γεννηθεί ένα παιδί…
Να θυμίσουμε πως πρόσφατα, ο κ. Χρίστος Μπελλές, ενθουσίασε το κοινό της Χαλκίδας σε μια βραδιά αφιερωμένη στην ποίησή του, που έλαβε χώρα στο Δημαρχείο Χαλκίδας,
παρουσία εκλεκτών προσκεκλημένων (σχ. άρθρο).
Ακολουθεί το ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ σημείωμα της κας. Γεωργακάκου όπως κατατέθηκε στον Σοροπτιμιστικό Όμιλο Χαλκίδας.
Γεννήθηκε στις 6 Απριλίου, το 1957, στο Βασιλικό-Χαλκίδας, κόρη του Βασιλείου
Φράγκα, Απόστρατου Υπαξιωματικού της Χωροφυλακής και της Αναστασίας
Βασιλείου, οικοκυράς. Βαπτίστηκε Καλλιόπη, άρα για αρκετά χρόνια υπήρξε ως
Καλλιόπη Φράγκα του Βασιλείου.
Από πολύ μικρή έμαθε ν’ αγαπά και ν’ αποζητά τα χρώματα της ζωγραφικής και των
λουλουδιών, τους ήχους που κάνουν οι άνθρωποι όταν συνομιλούν αλλά και της
μουσικής καθώς και τη μυρουδιά της ζάχαρης και της κανέλας. Αυτά της τα έμαθε η
μαμά της που πάταγε γερά και με τα δυο της πόδια σ’ένα δικό της σύννεφο.
Πάνω απ’ όλα όμως αγάπησε τα ταξίδια γιατί της έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίζει
ανθρώπους. Και είχε την ευτυχία να κάνει αρκετά από νωρίς στη ζωή της δηλαδή
από τότε που ήταν μαθήτρια του δημοτικού σχολείου.
Ένα τέτοιο την έφερε οριστικά το 1973 στις ΗΠΑ.
Φοίτησε μαθήτρια Β Λυκείου στο Αμερικανικό Λύκειο του Cleveland, Ohio, για το
έτος 1973-74 όπου και έλαβε απολυτήριο Λυκείου ένα έτος νωρίτερα λόγω αριστείας
ενώ συγχρόνως της εδόθη το δικαίωμα να δώσει εισαγωγικές εξετάσεις για το
πανεπιστήμιο.
Εισήχθη το Σεπτέμβριο του 1974 στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της
Πολιτείας της Φλόριντα αλλά αργότερα ζήτησε μετεγγραφή στο Τμήμα Χημείας,
σχολή τετραετούς φοίτησης, απ’ όπου απεφοίτησε στα τρία έτη, το 1977.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα λόγω διαβατηρίου και πάντα με στόχο να επιστρέψει
στις ΗΠΑ, συναντά τον μελλοντικό σύζυγό της Νικόλαο Γεωργακάκο και παραμένει.
Αποκτούν δύο γιούς και πάντα λέει χαριτολογώντας ότι γνώρισε ένα Μανιάτη και
τους έκανε τρεις.
Οι δυο γιοί της ακολούθησαν και αυτοί τη θετική επιστημονική πορεία της
μητέρας τους και σήμερα εργάζονται στη Γαλλία και Αγγλία.
Κατόπιν αναγνώρισης του πτυχίου της μέσω ΕΚΠΑ όπου της χορηγήθηκε και
ελληνικό πτυχίο ώστε να μην υπάρξει ποτέ θέμα εγκυρότητας του τίτλου σπουδών
όπως τότε είχε συμβεί σε άλλους, εργάστηκε σε μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις και ως
μεταφράστρια και ως χημικός, ενώ διέμενε στην Αθήνα.
Αποφασίζοντας να μετακομίσουν οικογενειακώς στη Χαλκίδα, διακόπτει την εργασία
της και στρέφεται στην εκπαίδευση.
Διδάσκει την αγγλική γλώσσα ως κατέχουσα την αντίστοιχη άδεια διδασκαλίας από
το ΥΠΕΠΘ αλλά και μαθήματα ειδικότητας στην Δευτεροβάθμια Εκπ/ση
ως αναπληρώτρια καθηγήτρια σε Λύκεια και Γυμνάσια της ευρύτερης περιοχής.
Το 1992 διορίζεται μόνιμη εκπαιδευτικός στη Λέρο και από το 1993 στην Ερέτρια
όπου αγόγγυστα δίνει μάχες για τη δημιουργία εργαστηρίων χημείας και βιολογίας
απαραίτητων για τη διδασκαλία των μαθημάτων και την απόκτηση δεξιοτήτων από
τους μαθητές.
Από το 2007 αναλαμβάνει καθήκοντα Σχολικού Συμβούλου Επαγγελματικού
Προσανατολισμού κατόπιν ειδικής εκπαίδευσης από το ΕΚΠΑ, το Πάντειο Παν/μιο
και το Αριστοτέλειο Παν/μιο Θεσσαλονίκης.
Το 2010 διορίζεται Διευθύντρια του Γυμνασίου Αμαρύνθου απ’ όπου και
συνταξιοδοτείται κατόπιν δικής της αιτήσεως.
Σε όλης της τη πορεία στην εκπαίδευση εκπόνησε με τους συναδέλφους και μαθητές
της μεγάλο αριθμό προγραμμάτων που στόχευαν στη βελτίωση της προσωπικότητας
των παιδιών και την υγιή τους ανατροφή, όπως, Προγράμματα Αγωγής Υγείας,
Περιβαλλοντικής Παιδείας, κλπ.
Πίστεψε ακράδαντα στη Δια Βίου Μάθηση και γι’ αυτό ήταν από τους πρώτους
που πιστοποιήθηκε στις νέες τεχνολογίες κατόπιν εξετάσεων στο τότε ΤΕΙ Ψαχνών,
εκπαιδεύτηκε επί τριετίας από τον ΟΚΑΝΑ Παράρτημα Χαλκίδας σε θέματα
εξαρτήσεων και συνεχίζει να διδάσκεται τη γαλλική γλώσσα.
Πιστεύει ότι ως εκπαιδευτικός στήριξε τους μαθητές της μ’ όση δύναμη διέθετε.
Ως Διευθύντρια στήριξε τους συναδέλφους υπέρ το δέον.
Και ως άνθρωπος δεν έχασε ποτέ τη πίστη της στην αξία που έχει η φιλία και η
αλληλεγγύη.
Και ακριβώς επειδή πιστεύει στη φιλία και την αλληλεγγύη έρχεται σήμερα στο
Σύλλογο Σοροπτιμιστριών Χαλκίδας ευχόμενη τα καλύτερα σε όλους μας.
