Ο Πάνος Συκιώτης ένας άνθρωπος που κατά γενική ομολογία λάτρεψε την Χαλκίδα αλλά και εμφανέστατα πήρε πολύ αγάπη κι εκτίμηση από τον κόσμο της, έφυγε ξαφνικά την ώρα που έδινε μια γενναία μάχη κι ορίζοντας εκείνος το τέλος. Έφυγε κι εκτός από το θρήνο και τον πόνο που άφησε η απώλειά του, άφησε πίσω του ένα όραμα κι ένα παράπονο, το οποίο είναι να αναδειχθούν στη Χαλκίδα, οι πηγές της Αρέθουσας. Η μνήμη του θα μπορούσε να αποτελέσει το έναυσμα για να γίνει εκείνο το όνειρο πραγματικότητα και τα τιμητικά λόγια που γράφτηκαν για εκείνον, να γίνουν πράξεις.
Γράφει ο Εκδότης Συγγραφέας Βάγιας Κατσός :
Τι έμεινε πίσω;
«Βάγια, δε νιώθω καλά. Κουράστηκα. Δεν πηγαίνω και στην Αρέθουσα πλέον. Κάτι να γίνει εκεί, κάποιος να ταΐζει τα ζωάκια, τώρα πια, δεν ξέρω τι θα γίνει». Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις που μου είπε ο Πάνος Συκιώτης. Πρέπει να ήταν μετά τις γιορτές, όταν τον είχα συναντήσει τυχαία στο δρόμο. Εμφανώς καταβεβλημένος από το σαρκικό δαίμονα που πολεμούσε, σε μια άνιση όπως φάνηκε μάχη, αλλά και με μια ματαιότητα στο λόγο του, που δεν θύμιζε τον άνθρωπο που εγώ γνώρισα.
Δεν ήξερα τον Πάνο καιρό. Δεν είχα την τιμή. Κάποιες σκόρπιες κουβέντες είχα μαζί του στο παρελθόν, ως εκεί. Ώσπου το περσινό καλοκαίρι αποφάσισα να γίνει στην Αρέθουσα η παρουσίαση του βιβλίου μου, ώστε «να πέσουν τα φώτα πάνω της». Ακόμη θυμάμαι την αντίδραση του όταν του το είπα, συναντώντας τον ένα ζεστό μεσημέρι του Ιούνη στις πηγές: χάρηκε σαν μικρό παιδί. Χρόνια πάλευε και εκείνος να «πέσει φως» σε αυτό το τόσο σπουδαίο σημείο της Χαλκίδας, που κανείς όμως δεν του δίνει ουσιαστική σημασία, πέρα από το τυπικό και επιφανειακό του πράγματος. Αν του έδινε σημασία, δεν θα ήταν στην κατάσταση που είναι σήμερα, που είναι κατά πολύ καλύτερη όμως από αυτή του πρόσφατου παρελθόντος, μετά από ενέργειες του Πάνου, ώστε ο χώρος να διαμορφωθεί στο ελάχιστο, να σουλουπωθεί και να αποκοπεί κάπως από την παρακμή που τον περιζώνει. Κάθε φορά που πήγαινα εκεί έκτοτε και τον συναντούσα, για να μιλήσουμε για τις προετοιμασίες, που και εκείνος με τον τρόπο του συνέβαλε, είχε μαζί του μια σακούλα με κάτι να ταΐσει τα ζωάκια που ζούνε στον τόπο τούτο -και εκείνα του το ανταπέδιδαν πάντα με την αγάπη τους. Βοήθησε ο Πάνος -με τις κουβέντες του εκεί που έπρεπε- να καθαριστεί η Αρέθουσα, πίεσε και εκείνος να μπει ρεύμα στις κολόνες φωτισμού, που είχαν τοποθετηθεί καιρό μεν, αλλά δεν είχαν συνδεθεί με το δίκτυο ώστε να λειτουργήσουν. Και ποια η ειρωνεία; Όταν η βραδιά έγινε, όταν για πρώτη φορά στα χρονικά της η Αρέθουσα άνοιξε για ένα βράδυ στο κοινό εκείνος έλειπε, γιατί εισήχθη στο νοσοκομείο και δεν πρόλαβε να την χαρεί, να βρεθεί ανάμεσα μας, αν και ήταν αυτός ένας απ’ όσους έπρεπε εκείνο το βράδυ να είναι μαζί μας… Και η βραδιά τελείωσε, ο κόσμος έφυγε, η ανάμνηση έμεινε και σήμερα; Τι θυμίζει εκείνη τη βραδιά; Δυο ταμπέλες μπήκαν για χάρη της στο δρόμο, που έδειχναν την κατεύθυνση προς τις πηγές και αυτές περνώντας προχθές είδα πως ξηλώθηκαν, από ποιον δεν έχει σημασία, δεν έχω το κουράγιο και να ρωτήσω, να ‘με ειλικρινής. Λες και δεν θέλουμε να ξέρει κανείς που είναι οι πηγές της Αρέθουσας, λες και ντρεπόμαστε γι’ αυτό που κάποτε μας έκανε αληθινά υπερήφανους και σήμερα τόσο υποκριτικά μόνο ξέρουμε να λέμε πως θαυμάζουμε.
Τι έμεινε πίσω λοιπόν από τον κόσμο του Πάνου; Πέρα από κουβέντες που μοιάζουν να πήρε ο αέρας, τίποτα. Στη μνήμη του λοιπόν μόνο λίγα να ζητήσω, θα το ήθελε και εκείνος φαντάζομαι πολύ: Κάποιος από το δήμο ή τον ΟΛΝΕ, να φροντίζει σε καθημερινή βάση να ταΐζονται τα ζωάκια της Αρέθουσας. Να μπει μια ταμπέλα στο χώρο, που να γράφει την ονομασία της, Πηγές της Αρέθουσας και σε διπλανό, εμφανές σημείο, να τοποθετηθεί μια πλακέτα που να αναφέρει το όνομα του Πάνου Συκιώτη, όπως και του πρώην προέδρου του ΟΛΝΕ Θανάση Τσέργα, τιμής ένεκεν για όσα έκαναν σε αυτήν την περιοχή. Και ας μπουν πάλι οι οδικές σημάνσεις που άφρονα κάποιοι αφαίρεσαν: είναι ντροπή να κρύβουμε ό,τι πρέπει να μας κάνει περήφανους. Και ας ανοίξουμε το διάλογο για σοβαρή ανάπλαση όλης της γύρω περιοχής, από το Πάρκο του Λαού ως το Μουσείο της Αρέθουσας, από τα ΚΤΕΛ και το κτίριο Γεωργιάδη ως τις πηγές της Αρέθουσας, ώστε να ενοποιηθεί και αναδειχθεί υπό την αρχαία και αιθάλη της ονομασία: Αρέθουσα.
Αυτά θα ήθελε και ο Πάνος, για τον τόπο που του έδινε ζωή. Αν πράγματι θέλετε να τον τιμήσετε λοιπόν, αφήστε επιτέλους τα λόγια και πιάστε τις πράξεις…
