Την ερχόμενη εβδομάδα λήγουν οι συμβάσεις έξι εργαζομένων που
απασχολούνται μέσω του προγράμματος της ΛΑΡΚΟ. Μαζί τους φεύγουν και οι
τελευταίες αντοχές ενός Νοσοκομείου που λειτουργεί καθημερινά στα όρια.
Χωρίς οδηγούς. Χωρίς αποθηκάριους. Με τις ελλείψεις προσωπικού να
έχουν χτυπήσει «κόκκινο» και με τους εργαζόμενους να δίνουν καθημερινά μάχη
για να κρατήσουν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας.
Η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο το Νοσοκομείο να στηρίζεται ακόμη και
σε εργαζόμενους με συμβάσεις μέσω προγραμμάτων. Το ίδιο συμβαίνει και με τις
υπόλοιπες δομές υγείας του νομού μας.
Και αντί να διασφαλίζεται η απρόσκοπτη ανανέωσή τους, αφήνονται να
λήγουν, δημιουργώντας νέα κενά σε υπηρεσίες ζωτικής σημασίας. Αυτή δεν είναι
πολιτική στήριξης του ΕΣΥ. Είναι πολιτική απαξίωσης.
Δεν περισσεύει ούτε ένας εργαζόμενος. Κάθε αποχώρηση σημαίνει
μεγαλύτερη υποστελέχωση, μεγαλύτερη πίεση στους συναδέλφους και σοβαρούς
κινδύνους για την εύρυθμη λειτουργία του Νοσοκομείου και την εξυπηρέτηση των
πολιτών.
Καταγγέλλουμε την αδιαφορία και την απουσία ουσιαστικών λύσεων
απέναντι σε ένα πρόβλημα που ήταν γνωστό εδώ και μήνες. Δεν μπορεί ένα
δημόσιο Νοσοκομείο να λειτουργεί με «μπαλώματα», προσωρινά προγράμματα
και εργαζόμενους σε διαρκή εργασιακή ομηρία.
Το ίδιο πρόβλημα δεν αφορά μόνο το Γενικό Νοσοκομείο Χαλκίδας. Σε
πολλές δημόσιες δομές υγείας λήγουν συμβάσεις εργαζομένων που καλύπτουν
πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Η άμεση ανανέωσή τους είναι απολύτως αναγκαία, ώστε να μη δημιουργηθούν νέα κενά και να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία των Νοσοκομείων, των Κέντρων υγείας και των υπόλοιπων δομών του ΕΣΥ.
Διεκδικούμε τα αυτονόητα:
Να ανανεωθούν, άμεσα, οι συμβάσεις των έξι εργαζομένων του Γενικού
Νοσοκομείου Χαλκίδας.
Να ανανεωθούν, άμεσα, όλες οι συμβάσεις εργαζομένων που λήγουν στις
δημόσιες δομές υγείας, ώστε να μη χαθεί ούτε μία πολύτιμη θέση εργασίας.
Να υπάρξει ουσιαστική στελέχωση με μόνιμο προσωπικό, ώστε το Γενικό
Νοσοκομείο Χαλκίδας και συνολικά το ΕΣΥ να μπορούν να λειτουργούν με
ασφάλεια και αξιοπρέπεια για εργαζόμενους και πολίτες.
Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να περιμένει. Ακούει κανείς;
