Σήμερα Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026, έφυγε ένας άνθρωπος, που δημιούργησε, προσέφερε και αγάπησε τον τόπο του ουσιαστικά, ο Παναγιώτης Λάμπρου από τις Κονίστρες.
Ποιος θα μπορούσε να μιλήσει καλύτερα για τον Παναγιώτη Λάμπρου, από έναν καλό φίλο; Έναν συμπατριώτη που τον γνώρισε και δεν έγιναν μόνο φίλοι αλλά επιπλέον, εργάστηκαν μαζί γι’ αυτόν τον τόπο.
Ο ποιητής Κώστας Καρτελιάς, πρόσωπο που στάθηκε πολύ κοντά για πολλά χρόνια με τον εκλιπόντα, εμπιστεύτηκε και κατέθεσε -όπως του ζητήθηκε από το expressevia.com- τον αποχαιρετισμό του, στον αγαπητό του Παναγιώτη, με συγκινητικά λόγια μνήμης και αλήθειας.
Με βαθιά συγκίνηση ο Κώστας Καρτελιάς μας λέει :
«Ο Παναγιώτης Λάμπρου γεννήθηκε, μεγάλωσε και τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο Κονιστρών. Παρ’ όλη την αντίθεση του πατέρα του, σπούδασε αρχιτέκτονας. Ο πατέρας του τού έλεγε:
«Θα γίνεις ένας μορφωμένος μπογιατζής…».
Παιδί, παράλληλα με τα γράμματα, έμαθε και τη ζωή, βοηθώντας τον πατέρα του στο εμπόριο, αγοράζοντας ξύλα από υλοτόμους, λάδι, σύκα… Από μικρός έπιασε το νόημα του εμπορίου, της αγοράς, και παράλληλα αγωνίστηκε την περίοδο της δικτατορίας εναντίον της.
Σπούδασε αρχιτέκτονας, κρατώντας από τη μία την ευαισθησία του και από την άλλη τον ρεαλισμό που βίωσε μεγαλώνοντας σε μία φτωχή περιοχή. Δεν ζήτησε να διοριστεί σε μια θέση, αλλά προσπάθησε μόνος του να βρει την αξία του και τα πήγε πολύ καλά.
Δημιούργησε ένα μεγάλο αρχιτεκτονικό γραφείο με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Τα κτήριά του κάνουν ιδιαίτερη αίσθηση στον περαστικό κι ας μην ξέρει ποιος τα υπογράφει.
Δεν έμεινε όμως εκεί. Δεν έμεινε μόνο στην καριέρα και στα οφέλη της. Η πληγή του ήταν πάντα οι φτωχές Κονίστρες. Οι φτωχοί συμμαθητές από τα χωριά. Τα παιδιά που δεν μπορούσαν, λόγω επαρχίας, να έρθουν σε επαφή με τα σύγχρονα έργα, με τη σύγχρονη τέχνη.
Πριν από δέκα χρόνια, σε μία κουβέντα μας… με αφορμή το ότι του θύμισα τον αδερφό του, Γιάννη Λάμπρου, σκηνοθέτη, που του είχε στοιχίσει ο πρόωρος θάνατός του, μου εκμυστηρεύθηκε την επιθυμία του να κάνουμε – αντί μνημοσύνου – πολιτιστικές εκδηλώσεις στην περιοχή, όχι με στόχο την εμπορική επιτυχία, αλλά με την πραγματική ουσία αυτού που μπορεί να προσφέρει η αληθινή τέχνη. Ανέλαβε το κόστος της χρηματοδότησης χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς να ζητάει τον έπαινο ή τη δόξα.
Το έκανε με αυτήν την ανιδιοτέλεια που άρμοζε στην ψυχή και τη μνήμη του αδερφού του.
Και πραγματικά, επί δέκα χρόνια, πάρα πολλά πολιτιστικά γεγονότα που έγιναν στην περιοχή, από πίσω ήταν ο Παναγιώτης, χωρίς να φαίνεται. Και σε δράσεις που δεν συμμετείχα κι εγώ, όπως
Το Θεατράκι στην παραλία…
Χορηγίες στους Πολιτιστικούς Δεσμούς…
Χορηγίες σε αθλητικές ομάδες…
Μουσικές εκδηλώσεις…
Και πάμπολες χειρονομίες βοήθειας σε ανθρώπους φτωχούς που τις είχαν ανάγκη… που τις μάθαινα από τρίτους και ποτέ από τον ίδιο.
Προσέλαβε στο γραφείο του δεν ξέρω πόσα παιδιά από την περιοχή. Και στήριξε οτιδήποτε έπεφτε στην αντίληψή του, που χρειαζόταν πραγματικά μια βοήθεια.
Ήταν αυτός που επί έναν χρόνο χρηματοδότησε την προσπάθεια να γίνει μία μουσική ορχήστρα στον Δήμο, από συντοπίτες ερασιτέχνες μουσικούς. Είχε σχέδια στο μυαλό του, όνειρα για την ευρύτερη περιοχή, αλλά και για τις Κονίστρες ειδικότερα.
Δύο μέρες πριν τα περασμένα Χριστούγεννα ήμασταν μαζί στην Αθήνα και σκεφτόμασταν τα σχέδια για το καλοκαίρι…
Αλλά όταν κάνει ο άνθρωπος σχέδια, ο Θεός γελάει… Τι να πω…
Μας έκανε πλουσιότερους επειδή γεννήθηκε και μεγάλωσε σ’ αυτόν τον τόπο και τον αγάπησε.
Και φτωχότερους από σήμερα που δεν είναι πια μαζί μας, εδώ.»
Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που δεν γράφονται με λέξεις, αλλά με μνήμες. Ο ποιητής Κώστας Καρτελιάς, φίλος και συνεργάτης του Παναγιώτη Λάμπρου, μας είπε λίγα λόγια, προσπαθώντας να εκφράσει από την καρδιά και το μυαλό του, αποσπάσματα από μια ολόκληρη ζωή που είχε το όνομα και το επίθετο του Παναγιώτη Λάμπρου.
Αιωνία του η μνήμη .
